μουνια και μπυρες

2012-02-08T10:48:00.002+02:00

[επιλογή: παρελθόν
διαγραφή
σφάλμα αριθμ. 4609]

στην οικογένειά μου οι άνδρες
τους στενεύουν τα παντελόνια στο καβάλο
οι άλλες αγαπούν τη μυρωδιά του μαλακτικού και της γάστραςֹ
σαφώς εδώ
κάπου στραβώνει η παράδοση

η συνήθεια υπαγορεύει
να ελπίζεις
άρα, ελπίζω

[επιλογή: γράφουσα
διαγραφή
ΟΚ]

A

2012-01-21T22:52:00.004+02:00

Είναι μια σειρά πραγμάτων

που 'χει ανάγκη

από ελάχιστες κραυγές

καθώς δεν ωφελεί

αυτή η φασαρία

από συναισθήματα

ότι παίζεται στη ζωή

να παιχτεί στο σκοτάδι

ανεστραμμένο

το κρατημένο φως

παλιό φως

με όλη την αγάπη δοσμένη

στα ίσια

ακόμα κι έτσι

χρειάζεται ησυχία

στον έρωτα

Β.

Απόσπασμα απ' τους "Εχθρούς της ζωής"

2012-01-04T20:38:00.008+02:00

Λίγο πριν ξημερώσει, επέστρεψα σπίτι και ετοιμάστηκα για ύπνο. Φόρεσα μια παλιά ξεθωριασμένη φόρμα, έπλυνα τα δόντια μου, έβρεξα λίγο τα μαλλιά μου… Μερικά απ’ αυτά τα μικροπράγματα που κάνουν όλοι από συνήθεια, είναι φορές που μ’ αρέσουν. Είναι σαν ιεροτελεστία που σε ηρεμεί και σε ετοιμάζει για κάτι οικείο. Ειδικά όταν ακολουθούνται από πράγματα που μ’ ευχαριστούν, όπως το να γράψω ένα καλό ποίημα ή να με πάρει ο ύπνος αμέσως. Ή όταν ακολουθεί εντελώς τίποτα…κι ας είναι αδύνατο το τίποτα. Εντάξει, ας το λέμε τίποτα κι ας είναι ότι θέλει. Εννοώ, ότι αν χρειαστεί να πιάσω κανένα βιβλίο ή να σκεφτώ το αύριο, αυτά τα μικροπράγματα αρχίζουν να μου τη δίνουν στα νεύρα. Τα βρεγμένα μαλλιά μου φέρνουν φαγούρα, η γεύση της οδοντόπαστας με αηδιάζει κλπ. Πρέπει να σηκωθώ απ’ το κρεβάτι, ν’ ανάψω τσιγάρο για να φτιάξω την γεύση μου και να σκουπίσω τα μαλλιά μου. Το ένα φέρνει το άλλο και καταλήγω ν’ ασχολούμαι όλο το βράδυ με μαλακίες ενώ σιγά-σιγά αρχίζω να κουράζομαι, να ‘χω πονοκέφαλο, να πιάνονται οι ωμοπλάτες μου…

Είναι απίστευτο το πόσο εύκολα μπορεί ο άνθρωπος να δημιουργήσει απ’ το μηδέν μια κόλαση για τον εαυτό του. Ας μου υποδείξει κάποιος έναν τρόπο πέρα απ’ το αλκοόλ, που σε βοηθά να αποφεύγεις αυτές τις αβάσταχτες μικροστιγμές που ροκανίζουν το μυαλό και σε οδηγούν στην απόγνωση. Οι ψυχίατροι είναι καλοί για κάποιον που θέλει μιας ώρας κουβέντα για θέματα που δεν μπορεί να συζητήσει με τους φίλους του, αφού η φιλία-συνήθως- δεν τίποτα άλλο πέρα από ατελείωτος χαβαλές και χυδαία υποκρισία. Άπαξ όμως και κλείσεις την πόρτα του ιατρείου φεύγοντας, είσαι πάλι στα ίδια. Κι αν έχεις την ατυχία να πέσεις σε κάποιον πιο μαλάκα από σένα, την έχεις δυο φορές πιο άσχημα. Ξοδεύεις 50-60 ευρώ την εβδομάδα στον δρ. Μαλάκα που σου ‘τυχε και κάνεις το κορόιδο στον ίδιο σου τον εαυτό- α ναι, κάνω ψυχανάλυση, τέρμα οι έγνοιες και τα υπαρξιακά προβλήματα. Αντί να προσπαθώ να πηδήξω την σερβιτόρα θα γίνω ο Σάρτρ. Έχω λύσεις για μένα- ενώ θα μπορούσες να βγάλεις τα ξύδια της εδβομάδας. 2 μπουκάλια βότκα, 40 μπύρες…πάλι δεν θα γαμήσεις την σερβιτόρα κι ούτε λόγος για τον Σαρτρ, αλλά θα κοιμάσαι τις νύχτες ευκολότερα, χωρίς να ‘χεις όλο το βράδυ μάχη με τον φόβο και τη δυστυχία που σου τρώει το κεφάλι και σου χαλάει τη γεύση στο στόμα.

Β.

για την αγάπη που ανταλλάσσουμε τις νύχτες

2012-01-01T08:33:00.004+02:00

στην Μ-Π.

Εκεί που ξαπλώνεις
θα ‘θελα
να χρειάζομαι τη ζωή
όπως πριν που άλλαζες
στάσεις
κι άνοιγα τα πόδια μου
σε κάθε σου πόζα

σου χρωστώ
και το ξεχνάω
όταν μου το θυμίζεις
με την ίδια έκφραση
που σου το χρωστούσα

στρίβεις τα μαλλιά σου
καθώς στρίβω ένα
τσιγάρο

κάνω πάλι
ό,τι ακίνδυνο
βρίσκω

στο λέω χωρίς ανθρωπιά:
με νοσηλεύεις
στις πιο στέρεες
στέγες

Ανίατα σε φαντάζομαι
να μου υποβάλλεις
θαύματα
κι ας συνεχίζεις
να ψάχνεις
αίμα παλιό
σε νέες γάζες

Β.

2011-12-29T12:52:00.001+02:00

κι ένα σκουλήκι αποκτά σημασία
όταν σ' εγκαταλείπει

Α

Απόσπασμα απ' το διήγημα "Εχθροί της ζωής"

2011-12-21T22:23:00.007+02:00

Ήμουν (και τώρα, μήπως δεν είμαι;) αυτό το ανθρώπινο σκουπιδαριό που μιλάει για ότι
του συμβαίνει. Για τις ουλές και τις πίκρες…για τα παράσημα.Τους έρωτες και τις
ασθένειες που ‘ρχονται και ξανάρχονται σαν την πρώτη φορά.Που βουλιάζει τη ζωή μέσα στους λόγους και τις ομιλίες με τα χίλια βλέμματα.Που πρέπει να βαραίνει η κάθε σκέψη, η κάθε επιθυμία και το συναίσθημα με λέξεις κι εκφράσεις.Να γίνεται η ύπαρξη ακρόαση και θέαμα.Πριν καν βιώσει, θέλει να τρέξει να ξομολογηθεί. Να γράψει όταν αισθάνεται μόνος.Να βαρύνει και να ξαναβαρύνει ότι άκουσε κι ένιωσε κι είδε, με χοντροκομμένους μονολόγους να παρασύρεται έξω απ’ το κέντρο του κελύφους όπου βρίσκεται το μεδούλι, πάλι άδειος να στριφογυρνά μέσα στην αφυδάτωση, πλακωμένος απ’ τη ζωή των υπερβολικών του περιγραφών. Ο μεγάλος έρωτας, η μεγάλη θλίψη, η μεγάλη αποτυχία κι ευτυχία. Να διαστρεβλωθεί το μέγεθος της ζωή, ν’ ανακυρηχθεί σε θαύμα για να μην τη φοβάται ο κόσμος.

Β.

Η θλίψη κάθεται δίπλα μου

2011-11-17T04:14:00.002+02:00

Η θλίψη κάθεται δίπλα μου
και με χαϊδεύει
ενόσω
φροντίζω την αθανασία μου
μ’ ένα τσεκούρι

είναι μια γυναίκα
ένας αστυνομικός
η μαμά της
σαστίζοντας με στόμφο
όταν δεν απομένει τίποτα πια
να εκφραστεί ανάλαφρα

οτιδήποτε υπάρχει
ξεκίνησε από καιρό
συσσωρεμένο πάνω
σε ζωντανά χέρια
κι έχω μια λαβή
φτιαγμένη από σκλήθρα
να την νοιάζομαι
σαν λουλούδι

Β.

2011-11-07T01:29:00.002+02:00

πούλησα τα μολύβια μου για λίγους στίχους
πούλησα τη φωτογραφική μου για λίγη φαντασία

πούλησα τη θλίψη μου για να κοιμάμαι καλύτερα
πούλησα την ψυχή μου για λίγη γαλήνη

και κράτησα το δίκιο μου,
για να 'χω κάτι να γελάω.

κυνικοί

2011-11-03T04:07:00.001+02:00

Πάνω από 10 ευρώ

( ή κορώνες/δολάρια και φράγκα)

δεν αξίζει τίποτα

είναι σχεδόν 3 ώρες δουλειάς

στα μέρη μου

3 ώρες δεν κρατά ούτε η αγάπη

που την μουρμουρίζεις

πάνω στο γαμήσι

κι όταν είναι να πεθάνεις

ανακαλύπτεις- ξαφνικά -

τους κυνικούς

που δεν τους διάβασες ποτέ

Β.

2011-10-25T19:34:00.002+03:00

με το ίδιο μαχαίρι που ξεχωρίζω
τις σελίδες των βιβλίων
θα αποκαλύψω κάποτε
και τις αντανακλάσεις μου.

δεν είμαι υπεύθυνη μήτε για τις αρετές
και μήτε για τα σφάλματα,
μονάχα για το χρόνο
που έσπειρα σε άγονα χωράφια
και έμεινε αλύτρωτος

Α

Απόσπασμα απ' τους "Εχθρούς της ζωής"

2011-10-24T18:19:00.002+03:00

Λίγα χρόνια πριν, που ήμουν νεότερος κι οι αντοχές μου δεν είχανε συντονιστεί ακόμα με τα όνειρα και την αισιοδοξία μου, κάθε μου κουβέντα ήταν μια προβοκάτσια έναντι των ορίων των άλλων. Προσπαθούσα δηλαδή να προκαλέσω τις αντοχές της ηθικής τους, μέσα από υποτιθέμενα γεγονότα. Να τους κάνω να θυμώσουν, να σκεφτούν, να με θαυμάσουν για την γενναία μου αντίληψη «που ήταν δίχως άλλο η αλήθεια κι όχι η προσωπική μου γνώμη». Είχα ξεσηκώσει θεωρίες από τον Νίτσε ,τον Σαρτρ, τον Σοπενχάουερ …τις είχα εντάξει μέσα στην πιασάρικη φρασεολογία μου και παρατηρούσα τις αντιδράσεις των συνομιλητών μου, κάνοντας τον άνετο και τον σπουδαίο.

Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής-έστω και τώρα- τα δικά μου στεγανά τα κρατούσα στην άκρη. Πυρπολούσα τα μυαλά των άλλων με πράγματα που δεν είχε έρθει ακόμα η ώρα μου να ζήσω. Κι όλο αυτό, συνειδητά. Δεν το θυμάμαι αλλά είμαι σίγουρος. Ή μπορεί να με ικανοποιεί που πιστεύω ότι για μια φορά στη ζωή μου, είχα κάποιο σχέδιο. Έστω και τόσο βάναυσο ή γελοίο.

Έκτοτε, αλλά και πριν από τότε, ήμουν τρομερά τεμπέλης με τα σχεδιαγράμματα στη ζωή. Κι αν ως έφηβος πίστευα ότι δεν υπάρχει κάτι που να μη διορθώνεται, αργότερα, που η ζωή μου δέχτηκε μια ριπή από αποτυχίες, το λογικό θα ήταν μια αλλαγή στη στάση μου. Αντ’ αυτού, όσο έβλεπα τις καταστροφές να διαδέχονται η μία την άλλη, τόσο λιγότερο δραστικός γινόμουν απέναντι τους.

Είχα σαστίσει απ’ την πραγματικότητα κι είχα αχρηστέψει κάθε έννοια δυναμικού συστήματος. Τα είχα φέρει όλα σε μία ανεπίστρεπτη κατάσταση που παρήγαγε μόνο -και συνεχώς- ήττες. Ήττες καθημερινές, στιγμιαίες, για κάθε δευτερόλεπτο που μετρούσε ο κόσμος. Οτιδήποτε συνέβαινε, οδηγούσε -με ακρίβεια- σε μια χειρότερη κατάσταση απ’ την προηγούμενη.

Η ευχαρίστηση που έπαιρνα όταν έβλεπα τους άλλους να εξεγείρονται απ’ τα λεγόμενα μου ή να μένουν άφωνοι ακούγοντας μια χυδαία για τα δεδομένα τους άποψη, είχε πλέον τελειώσει. Δεν είχα διάθεση να αντιπαρατεθώ σε κανένα δόγμα. Όσο περισσότερο συνειδητοποιούσα την σκληράδα της αλήθειας και την αδυναμία των ανθρώπων να τη βιώσουν, τόσο παρίστανα τον αδιάφορο απέναντι στις φαντασίες των άλλων. «Στο κάτω-κάτω», σκεφτόμουν, «δεν έχω κανένα δικαίωμα να ξεβολέψω το μυαλό κάποιου, μόνο και μόνο επειδή εγώ είμαι ανίκανος να ανταπεξέρθω των καταστάσεων».

Αλλά κι αν δεν ήταν αυτή η αιτία της παλιάς μου συνήθειας, το συμπαθητικό αυτό παιχνιδάκι δεν οδηγούσε πουθενά. Γιατί θα ‘πρεπε να με νοιάζει για τις ανοησίες που πίστευε ο κόσμος, αφού είχα απομονωθεί όσο χρειαζότανε απ’ αυτόν, ώστε να πιστεύω ότι δεν θα υπήρχε καμιά κοινή δράση μεταξύ των δυο μας στο μέλλον. Αφού δεν πρόκειται να πιαστούμε απ’ το χέρι ή να μοιραστούμε το ίδιο μαξιλάρι, ας μιλήσουμε για πολιτική, ποδόσφαιρο και γκόμενες ή, ακόμα καλύτερα, για θέματα που η διαφωνία μας δεν αυξάνει κανενός τους σφυγμούς.

Είχα παραιτηθεί απ’ τη διαλεκτική οποιασδήποτε παρέας, απολαμβάνοντας μόνο τις έξυπνες ατάκες και τα όμορφα σώματα. Είχα γίνει κάτι σαν Woody Allen της πραγματική ζωής. Ένας σαλτιμπάγκος της αισθητικής και των συναναστροφών. Και φυσικά, πάλι δεν είχα σχέδιο διαφυγής απ’ την καινούρια μου ξεφτίλα. Όσο διέθετα δυο-τρεις δεκάρες για το αλκοόλ και τα τσιγάρα μου, τίποτα δεν μπορούσε να αλλάξει την στάση μου και την κατάσταση μου. Άντεχα περισσότερο πλέον, συνεπώς είχα μια ευκαιρία να την βγάλω καθαρή κι ας ήταν όλο αυτό μία ακόμα θεωρητική προπαγάνδα , αυτή τη φορά απέναντι στον εαυτό μου.

Β.

κυψέλες

2011-10-21T16:41:00.004+03:00

χάνοντας
τα παραπανίσια χέρια μου
δεν χρειάζεται να θυμάμαι
τις τραγωδίες μου

πίνω μπύρα καπνίζοντας
με ηλίθιες γκριμάτσες
ξεφορτώνοντας
λίγη απ' τη χαλαρότητα
των συναισθημάτων

πρέπει να μιμηθώ
τις μακρόσυρτες μελωδίες
που μου χάρισαν
μεγάλες αναπνοές

το πρώτο μου σκίτσο
είναι ντροπιαστικό
όσο κι η δράση μου
στον έρωτα

γέμισε το μισό μου στήθος
με πνεύμα
εφόσον το κενό καταλήφθηκε
από αντιθέσεις
προσκείμενες
στην πιθανότητα
για ζωή

Β.

2011-10-08T22:16:00.000+03:00

Μέσα από μικρές περιγραφές
γεγονότων
διαισθάνομαι αρκετά·
μια γυναίκα θέλει να δοθεί
οπουδήποτε
κάποια άλλη χαραμίζει
το στόμα της
με την αγάπη

αν έχουν μείνει δυο-τρία
οράματα
να εξιστορηθούν
η αρχή να γίνει
απ’ τ’ αξιώματα

ας μην τα τρώει ο χρόνος
τα κορμιά μας

εγώ λέω: η φωνή
είναι δυνατότερη
των περιστάσεων
είναι η σειρά των αστεριών
ν’ αναμετρηθούν

είμαι υπομονετικός
με την νύχτα
είμαι κι εγώ νύχτα
ολόκληρος

Β.

Απόσπασμα απ' τους Εχθρούς της ζωής

2011-10-02T19:06:00.004+03:00

Άρχισα σιγά-σιγά να αισθάνομαι άχρηστος. Όχι μέσα από μια κατάσταση που με καθιστούσε περιττό, αλλά σαν μια απαραίτητη σιχαμάρα δίπλα στην εκδήλωση των παρά φύσιν αναγκών τους. Δεν συμμεριζόμουν καμιά ανησυχία κι ας είχα περισσότερα όνειρα απ’ όσα είχα χλευάσει. Μου φαινότανε περίεργο που οι άνθρωποι ψάχνανε την ηρεμία τους στην σιωπή ή την απομόνωση. Εκεί δεν ψάχνεις τέτοια πράγματα…πας έτοιμος. Ήρεμος, τρελός κι αποφασισμένος. Πας για να καταστρώσεις τον θάνατό σου, όχι να βάλεις σε μια τάξη τη ζωή σου. Εκεί είναι η μήτρα που μας έφτιαξε και μας περιμένει πίσω, το ίδιο αθώους.

Αν είναι να καρτεράς την αναγέννηση σου ύστερα από κάθε δράμα, κάνε κάτι ευκολότερο. Διάλεξε μια απ’ τις ζωές που κυκλοφορούν στην πιάτσα και μείνε να προσπαθείς για ότι σου παραχωρείται. Μπορείς να λες θέλω και παλεύω κι απογοητεύομαι. Όλα είναι δοσμένα για να τα χρησιμοποιήσουμε όπως μας βολεύει. Όλοι υπεράνω κριτικής, μόλις χύσουμε δυο δάκρυα παραπάνω μπροστά στην αποτυχία. Κάποιοι βουτάνε απ’ τα μπαλκόνια στο κενό, άλλοι καταπίνουν χάπια, κρεμιόνται από σκοινιά κι απ’ το μουνί της μάνας τους, σαν να τους ζητήθηκε να διασκεδάσουν όσους αντέχουν λίγο ακόμα: τους αλκοολικούς, τους νταβάδες και τους κουμαρτζήδες. Μόνο που αυτοί αντιδρούν σαν παιδιά, βλέποντας όλο αυτό το συρφετό της δυστυχίας να ανεμίζει τον πόνο. Σκέφτονται το επόμενο ποτήρι, μια ομορφότερη πουτάνα, μια μοιρασιά στημένη για πάρτη τους.Τούτοι έχουν όνειρα τραγουδημένα από ποιητές όμοιούς τους. Όλα ένα παιχνίδι ατελείωτο, σαν αντίβαρο στην μοίρα

Β.

2011-09-21T18:52:00.004+03:00

Μετά το γαμήσι, ξάπλωσε στο κρεβάτι φορώντας το πουκάμισο μου. Οι ρώγες της, που ήταν ακόμα καυλωμένες, ομορφαίνανε το τσαλακωμένο μου ρούχο. Σκέφτηκα να χώσω τα δόντια μου στο στήθος της πριν προλάβει να το χώσει στην καρδιά μου. Λιγουρεύτηκε την αφοσίωση μου. Το ξεφούρνισε με μια χλιαρή ντροπή και ακύρωσε κάτι τελευταία όνειρα που κρατούσα απλά για την πόζα. Την αγάπησα αμέσως αλλά η αγάπη δεν αξίζει μία. Θα το καταλάβαινε κάποια στιγμή και τότε θα σημάδευε με τα πόδια της τον λαιμό μου, που τον ένιωθα τόσο ξένο από τότε που είχα κλειδωθεί στην κρεβατοκάμαρα μιας γυναίκας, προσπαθώντας να ξύσω λίγη ευτυχία απ’ την άκρη του κομοδίνου της, όπου ακουμπούσε -τις νύχτες-τον φόβο της.

Κάπνισα και ξάπλωσα δίπλα της. Χώνευα ακόμα την απελπισία της μέρας και μου ερχότανε να ξεράσω όλα τα χαμόγελα που μου προσέφερε. Λίγη ακόμα προσποιητή χαρά και θα σηκωνόμουν να φύγω από κει μέσα. Αλλά μιας και δεν είχα φύγει ως τότε από κανένα δωμάτιο κι αφού στην συγκεκριμένη περίπτωση το δωμάτιο ήταν δικό μου, άρχισα να την χαϊδεύω αποφεύγοντας να κοιτάζω την έκφραση του προσώπου της, ενώ συγχρόνως προσπαθούσα να φανταστώ την έκφραση που με ηρεμούσε. Ήθελα μια ανακούφιση απ’ τον πόνο…ήταν το μόνο συναίσθημα που πίστευα ότι είναι αληθινό.

Σε κάποιους ανθρώπους σιχαινόμαστε όσα ερωτευτήκαμε σε άλλους. Ο έρωτας και η δικαιοσύνη συναντιόνται μόνο στο τέλος. Εγώ να παίρνω πίσω καναδυό βιβλία που σου είχα δανείσει κι εσύ να γίνεσαι ξανά όπως σε πρωτογνώρισα. Κι ορκίζομαι ότι αν δεν σε ήξερα τόσο καλά, θα σε ερωτευόμουν πάλι.

Οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες όταν νιώθεις πως σου ζητάνε αυτό, που προσπαθείς να αποδείξεις ότι κατέχεις ακόμα. Παίζεις τον λυτρωτή των λέξεων κι έχεις ντροπιαστεί στην τελευταία στιχομυθία με τον θάνατο. Δεν χάθηκε και τίποτα δηλαδή, αλλά δεν είσαι κι ο άνετος καυλομαλάκας που θέλεις να δείχνεις.

Δεν θα κλάψει ο μπάρμαν για την χυμένη τεκίλα μωρό μου. Θα κλάψει αυτός που κάποτε φίλησε την φρίκη, με μια φλούδα λεμονιού κολλημένη στον ουρανίσκο του. Κι οι τοίχοι, έτσι λευκοί, γουστάρουν την χλομάδα που αποτυπώνεται απ’ την απόγνωση του.

2011-09-19T03:34:00.002+03:00

Όταν οι σημερινοί τριαντάρηδες αποκτήσουν εγγόνια, όλοι οι γέροι θα έχουν τατουάζ και τα μυαλά τους θα είναι σάπια και φανατισμένα. Είναι ανάγκη να περιορίσουμε το σεξ. Τα κονδυλώματα βρίσκονται σε έξαρση. Το 70% του πληθυσμού τα έχει και τα μεταδίδει σε κάθε βραδιά καυλάντας. Σε λίγο θα ψάχνετε λίγο πούτσο ανάμεσα στα αξιαγάπητα σπυριά σας. «Ένας άντρας θα πήγαινε με όλες τις γυναίκες ενός μπαρ εκτός απ’ την πιο άσχημη· μια γυναίκα θα ψάξει για τον ωραιότερο.» Μαλακίες. Εγώ λέω ότι ένας άντρας και μια γυναίκα μπορούν να είναι εξίσου άρρωστοι στα μυαλά τους και απελπισμένοι.

Μαμά, δεν ήπια γάλα σήμερα. Ήπια καφέ και κάπνισα ένα πακέτο φτηνά τσιγάρα, γιατί έπρεπε να διαβάσω τη Μαύρη άνοιξη- έπρεπε να την τελειώσω. Όχι πως τρέφω κάποια ιδιαίτερη εκτίμηση στον Μίλλερ, όμως ψάχνω μια φράση του που μου ‘πε κάποτε μια ερωτευμένη γυναίκα. Κι εμένα μου ‘ χει καρφωθεί στο μυαλό να βρω μόνη μου σε ποιο βιβλίο βρίσκεται. Είμαι λοιπόν καταδικασμένη να διαβάσω όλα τα βιβλία αυτού του εξυπνάκια παίζοντας με τις πιθανότητες και ικανοποιώντας την εμμονή μου.

Ξέρω πως πρέπει να εξηγώ κάθε μου κίνηση. Ζω τη ζωή μου σαν έναν συγγραφέα που μαζί με το μυθιστόρημά του γράφει και την ανάλυση αυτού και τη βιογραφία του. Είμαι ο συγγραφέας και ο μελετητής και ο βιογράφος μου. Η ύπαρξη αναγνωστών όσο κι αν μοιάζει καλοτυχία είναι στην πραγματικότητα μια κατάρα που καλλιεργεί έναν φαύλο κύκλο ψυχώσεων και εξαναγκασμών. Ο φίλος μου ο Νίκος για παράδειγμα ανεβάζει όλα μου τα ποιήματα στο facebook κι εγώ δεν έχω τ’ αρχίδια να του πω πως αυτό -όσο κι αν με συγκινεί- μ’ εξοργίζει. Έτσι αποφάσισα να γράψω ένα κείμενο τόσο μεγάλο που να μην προσφέρεται για αναδημοσίευση αψηφώντας την τενοντίτιδά μου που σήμερα μοιάζει να ξανάρχεται ορεξάτη σε κάθε λέξη που σχηματίζω. Φταίει που πρέπει όλα να τα εξηγώ.

Έχω ένα όραμα για την οικογένειά μου. Θα καλώ τα ξαδέρφια μου μια φορά το μήνα· θα τους ταΐζω και θα τους ποτίζω γενναιόδωρα και δε θα με νοιάζει που φεύγοντας θα σχολιάζουν πόσο μεγάλωσε ο κώλος μου κι αν έχω γεράσει. Αυτή η προοπτική της περιστασιακής επανένωσης του σογιού μου μ’ ενθουσιάζει.

Εδώ κι ένα μήνα δυσκολεύομαι να κοιμηθώ. Ο Σελίν λέει: «Μην παίρνετε λοιπόν ποτέ τοις μετρητοίς τη δυστυχία των ανθρώπων. Ρωτήστε τους μονάχα αν μπορούν ακόμη να κοιμηθούν… Αν ναι, τότε είναι όλα εντάξει.» Η αϋπνία μου ξεκίνησε από τότε που διάβασα αυτή τη φράση, γεγονός που καθιστά την περίπτωσή μου ακόμη πιο αξιοθρήνητη. Υπάρχει λοιπόν η αϋπνία, αλλά υπάρχει και το αλκοόλ. Υπάρχει η θλίψη, αλλά υπάρχουν και τα χάπια. Ροζ και κόκκινα χαπάκια ζαχαρωτά της ευτυχίας μου καίνε το συκώτι και με καταστρέφουν οικονομικά. Κανείς δεν αντέχει την πραγματικότητα, απλώς μερικοί είναι πιο δειλοί και μίζεροι απ’ τους υπόλοιπους.

Πέρα απ’ αυτό με χαρακτηρίζει και μια συναισθηματική καθυστέρηση. Χρειάζομαι περίπου τρεις με τέσσερις μήνες για να συνειδητοποιήσω μια συμφορά και να θρηνήσω γι αυτή. Αυτό κάνει την κατάσταση περισσότερο περίπλοκη γιατί όταν οι άλλοι νομίζουν πως τα πράγματα έχουν αποκατασταθεί, εγώ αποφασίζω ότι έχει έρθει η στιγμή να βυθιστώ στο βούρκο. Δεν είμαι αξιόπιστη επένδυση. Αυτό κανονικά θα έπρεπε να το λέω στους ανθρώπους πριν ακόμα κι από τ’ όνομά μου. Έχω ένα ντουλάπι γεμάτο γράμματα, ποιήματα και φωτογραφίες. Ο τρόπος που του συμπεριφέρομαι αντικατοπτρίζει νομίζω ολόκληρη την ουσία της ύπαρξής μου. Προσπαθώ να το αγνοώ, το παρακολουθώ θεόκλειστο και δεν μπορώ να το φανταστώ ν’ ανοίγει ούτε καν την ημέρα της επετείου κάποιας τραγικής καταστροφής. Κι ένα πτώμα να σάπιζε εκεί μέσα θα προτιμούσα να ζω μέσα στη βρώμα παρά να το ανοίξω.

Τώρα μου ήρθε μια ιδέα: «Το κουτί της Πανδώρας». Αυτό ακριβώς είναι το κομμάτι του μυαλού μου όπου αποθηκεύεται το παρελθόν. Ο νηφάλιος εαυτός μου είναι χρισμένος να το κρατά σφραγισμένο. Αν καμιά φορά πιω πολύ, βρίσκει την ευκαιρία και ανοίγει. Και τότε αυτά που αφυπνίζονται είναι τόσο φοβερά που πρέπει ή να τα ξεράσω ή να πάθω τροφική δηλητηρίαση. Ολόκληρο το παρελθόν (κι ακόμα ίσως και όλος μου ο εαυτός) βρίσκεται σε λανθάνουσα κατάσταση. Μεταδίδομαι διακριτικά και ύπουλα…κι όμως…πιστέψτε με, δεν ήθελα να σκοτώσω κανέναν.

A

2011-09-15T17:12:00.002+03:00

απ' το να κάθομαι να εξηγώ γιατί προτιμώ
όλα όσα οι άνθρωποι αποστρέφονται
όπως τη μοναξιά
την ησυχία
και τη θλίψη
επιλέγω να συμβιβάζομαι
με ανώφελες συνεστιάσεις
και ντροπιαστικούς συναγελασμούς
να παίζω ένα ρόλο φριχτό και ανυπόφορο
που πώς να μην έχει ψέματα και υποκρισία;
αφού η αλήθεια τους πονάει τους ανθρώπους
κι εγώ το μόνο που θέλω
είναι να τους ικανοποιώ
εκπληρώνοντας τις προσδοκίες τους
τις ανόητες!

Α

οι ψυχές ξαναγυρίζουν

2011-09-13T18:58:00.006+03:00

στον Βασίλη Σκόρδου

Θυμάμαι εκείνη τη μέρα που μ’ ένα μαχαίρι
καρφώσαμε ένα ολόκληρο λιβάδι
από πορτοκάλια.
Ήταν τόσο μεγάλο, που εγώ δεν σκέφτηκα στιγμή
να τα καρφώσουμε ένα-ένα.
«Και τι άλλο έχουμε να κάνουμε;» μου είπες
«δεν μας περιμένουν πουθενά»
Αλλά τελικά πήρα το μαχαίρι και το ‘μπηξα στο χώμα
κάπου μαλακά
ούτε καν στο κέντρο του λιβαδιού
«Άντε να φεύγουμε» είπα
«Είναι σαν να τα σκίσαμε όλα ·
έτσι κι αλλιώς έχουμε χάσει τις καρδιές μας»
«Και τις ψυχές μας» απάντησες
Και τότε χαμογέλασα,
γιατί η δική μου είχε ξαναγυρίσει
κι ήταν λίγο άδικο για σένα που την έκλαιγες ακόμα
στα ωραία σου ποιήματα.
Αλλά νομίζω πως εσύ είχες καρδιά…
ειδάλλως θα μου χες καρφώσει το μαχαίρι στην σάρκα,
έτσι που σε κουβάλησα στα χωράφια χωρίς λόγο
Οπότε συμφωνήσαμε να το διηγούμαστε σαν κατόρθωμα
εκείνο το απογευματάκι στο σπίτι μου
όπου δεν κάναμε τίποτα άλλο
απ’ το να πίνουμε
να μου λες ιστορίες
και να ξεχνάει

ο ένας του άλλου

τις κραυγές

Β.

Απόσπασμα απ' τους Εχθρούς της ζωής

2011-09-12T22:11:00.003+03:00

…Ήταν μια επαρχιώτισσα απ’ την Αθήνα. Δεν έχει σημασία η καταγωγή. Το μόνο που μετράει είναι πού έχεις αχρηστέψει τα νεύρα και τη ζωή σου. Σε ποιες φαντασίες παραδόθηκες και με ποιο τρόπο μίλησες στα κουμάσια που περιμένουνε με τις σακούλες στα χέρια, για να σε πακετάρουν και να σε στείλουν σε καμιά κενή θέση μέσα στον σωρό να μετράς φραγκοδίφραγκα, μέχρι να σκάσεις απ’ τη μυρωδιά του μετάλλου, η οποία ποτίζει σιγά σιγά την σάρκα σου και χώνεται στ' άντερά σου. Κι ύστερα είσαι διατεθειμένος να κομματιαστείς για να ζήσεις κι εσύ όπως η μικρή πουτανίτσα, η κόρη του γείτονα που της αλείφουν την κωλοτρυπίδα με χαβιάρι αλλά δεν την γαμάει κανείς.

Κάπως έτσι μεταλλάσσονται οι άνθρωποι. Χαλούν τις μυρωδιές τους. Χρησιμοποιούν τις ορμές τους για λάθος σκοπούς. Αλλάζουν σειρά στον κατάλογο με τα πράγματα που τους κάνουν να ντρέπονται, μόνο και μόνο για να μην παραδεχτούν το φόβο και την ανοησία τους. Είναι σα να μαζεύεις κάτι, μόνο για να υπάρχει μια ποσότητα κάπου, χωρίς καμιά χρησιμότητα. Κι αυτό να έχει γίνει ο σκοπός της ζωής σου. Πρέπει να έχουμε πολύ απ’ αυτό το κάτι, για να το βλέπει ο κόσμος μαζί μας. Χωρίς να συζητάμε γι’ αυτό. Φτάνει να φαίνεται ότι το θελήσαμε κι ότι είναι-πλέον- στην κατοχή μας. Κι άμα ξεγελαστείς και μοιραστείς μια σκέψη που μπορεί να απειλήσει την σοδειά τους, σ’ απομονώνουν και δεν αγοράζουν ούτε τα δάχτυλα σου, που τα προστάτευες τόσα χρόνια χώνοντας τα στα καθαρότερα μουνιά, μη τυχών και αποκτήσει η ζωή σου λίγη κανονική μυρωδιά παραπάνω κι αρχίσεις να συμπεριφέρεσαι σαν ζώο...

Β.

ΑΔΚ

2011-09-06T02:58:00.003+03:00

Χωρίς καβάτζες;
Δηλαδή πώς;
Χωρίς ψέματα;
Δηλαδή πως;

προσκύνησα το Ψέμα
Άγιο ψέμα, σύντροφέ μου
Αγία λάσπη
Αγία κατάντια
Αγία μοναξιά!

κι όσα υποτίθεται πως έχασα
εκούσια τα είχα θυσιάσει
σ’ έναν αρρωστημένο τρόπο για να ζω.

Α

2011-09-05T02:53:00.002+03:00

στην πραγματικότητα αυτό που μου χρειάζεται

είναι μια εξαγνιστική αιματοχυσία

να προστατέψει το χρόνο

απ' τις απέλπιδες προσπάθειες

και μένα απ' τα συγχωροχάρτια

η δύναμη των λέξεων

και η μορφή σου

κινούν ετούτη τη στιγμή τα πάντα

βλέπω τον κίνδυνο καθαρά

και είναι μια αναπόφευκτη αναδοχή

βλέπω τον κίνδυνο

τον έχω ήδη φιλήσει

Α

2011-09-04T06:19:00.002+03:00

Κατά τη διάρκεια ενός ύπνου
όπου διατηρώ τις αισθήσεις μου
φαντάζομαι ότι μου τελειώνει
το ουίσκι και οι μπύρες
και ρίχνομαι στο κρασί

κοκκινίζουν τα μάτια και η γλώσσα μου
κοκκινίζει η καρδιά μου
το κορμί μου γίνεται ξανά
κανονικό

νιώθω τη ζωή να με καταβάλλει
εισχωρώντας μέσα μου
σαν ενδοφλέβια ένεση

προσπαθώ να προκαλέσω
κάποια αντίθεση
μια ελεγχόμενη προστριβή
μεταξύ των οργάνων μου
κάτι να ηλεκτριστεί παροδικά
ν’ αρχίσει να με καίει
στιγμιαία κι ανεπίστρεπτα

ή τέλος πάντων να τελειώσει
το κρασί
αφού κι η φαντασία
έχει καταντήσει
ανυπόφορη
και περιπαικτική

B.

2011-08-30T02:37:00.006+03:00

να 'ρθω να σηκώσω
την ένταση του σώματός μου
ή
να κλαδέψω τις προσπάθειες
μου, στο παλιό κρασάδικο
πίσω απ' το σχολείο

φιλίες με τις εποχές
μέσα στο χάος

γι' ανθρώπους μιλώ
έτσι κι αλλιώς
ανθρώπινα είναι όλα:

το κρέας
τα μυρωδικά
η διευθέτηση
της διαδρομής

άμα ανταλλάξω γροθιές
με την εμπιστοσύνη
θα ξυπνήσω μόνος
πάνω στο μάρμαρο

Σεπτέμβρης
και βράζουν ακόμα
οι αντιδράσεις

να μην ξεχαστούν οι πλευρές
της αντεπίθεσης
έτσι θα πεθάνουν
οι σύντροφοι
ξεχνώντας το ζώο
που τους φρόντιζε
στο κρεβάτι

Β.

Ομοψυχία

2011-08-23T17:09:00.003+03:00

Με γροθιές δεν γράφεται
ούτε μια διαθήκη
αλλά ησυχάζεις λίγο
απ' τις απειλές
και την φασαρία

θυμάμαι πως κλείνανε
τα μάτια μου
άμα είχα χορτάσει
από σάρκα

τα νεύρα κυμάτιζαν
-συνεχώς-
σαν πατριωτική
κουταμάρα

μια δύσβατη ατραπός
καταδικασμένη
σε λυγμούς
και ύπνο

κάτι που πρέπει να καταγραφεί:
ο θάνατος

όχι όμως
πριν πιούμε τα κερασμένα
ούτε πριν ξεφτιλιστεί
ο πόνος
στα γραπτά μας

B.

2011-08-21T02:43:00.003+03:00

λίγο πολύ όλοι πληγωμένοι
ζουν
κι όλοι έχουν κάποιο κάποιο λόγο
να περπατούν μόνοι,
να καπνίζουν
και να μην κοιμούνται

επομένως,
δεν κάναμε και κανένα σπουδαίο κατόρθωμα!

το να μην κλαις μετά από χρόνια
για τα ίδια πράγματα
δεν θέλει και τόση γενναιότητα
και η αλήθεια δεν πληγώνει και τόσο πολύ επιτέλους!

όμως, να...
στα όνειρά μου...
ένα κορίτσι κρατάει στα χέρια του το Παρίσι
το Παρίσι πέφτει
και γίνεται κόκκινο
κι εγώ δεν ξεχωρίζω πια
τι είναι αίμα
και τι ανάμνηση δική σου.

Α

2011-08-19T16:53:00.004+03:00

Η συγκατάβαση
που δεν περιέχει αλκοόλ
είναι για τους
ιδεαλιστές

δεν είναι ακριβώς
ψέμα

οτιδήποτε υπάρχει
σ' ένα δέντρο
μπορεί ν' ανθίσει
την επόμενη στιγμή

ένα περιστατικό
ειλικρίνειας
είναι κι οι προσβολές
στον έρωτα

μόνο δαγκώνοντας
τα πόδια σου
ένιωσα ίσος
μαζί σου

τα υπόλοιπα
ήταν συνθήκες
ανεκτικότητας

Β.

Απόσπασμα απ' τους Εχθρούς της ζωής

2011-08-13T02:56:00.007+03:00

στην Αγγελίνα

Προσπάθησα να ξεχωρίσω τότε. Ήξερα σχεδόν με ακρίβεια πως πρέπει να φερθώ.Δεν έβηξα καθόλου , γιατί έτσι κι αλλιώς δεν επρόκειτο να μιλήσω και ήπια περισσότερο απ' τον καθένα.Άραξα πίσω πίσω και χάζευα την καμπούρα του κόσμου."Λίγο ακόμα να σκύψετε" έλεγα από μέσα μου, και θα τα βγάλω όλα.

Την κυνικότητα την κρατούσα για τα γραπτά μου. Στη ζωή μου ήμουν χειρότερος κι από ρομαντικό μαλάκα του 19ου αιώνα.Άκουγα καμιά φορά Μάλερ-τις συμφωνίες του- και με φανταζόμουν έναν παρία της εποχής που γαμούσε ότι πατσαβούρα κυκλοφορούσε. Αυτό δεν είχε καμιά σχέση με τον χαρακτήρα μου βέβαια, αλλά κάτι έπρεπε να φανταστώ για να μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια.

Αλλά όσο πιο ανώδυνα σκεφτόμουν, τόσο πιο άγρια γινόντουσαν τα όνειρα όταν αποφάσιζε να με πάρει ο ύπνος. Και τι δεν έβλεπα. Τον έρωτα της ζωής μου να ωρύεται για κάποια μαλακία μου και να με παρατάει για πάντα, τους γονείς μου να με αποκλείουν απ' την λιγοστή οικογενειακή περιουσία, έναν μαλάκα στρατηγό να με κατηγορεί για δολιοφθορές στο κψμ του κέντρου κι ας είχα πάρει ήδη την απαλλαγή μου απ' το στράτευμα.Μέχρι και τις βλαμμένες συμμαθήτριες μου είχα δει, να με δικάζουν σε μια συνάντηση επειδή δεν ήμουν όπως με θυμόνταν.

Ήταν η εποχή που μου λεγε ο πατέρας μου: "τράβα κάνα ταξίδι να ηρεμίσεις". Άντε να του εξηγήσεις κι αυτού, ότι άμα έκανα δέκα βήματα απ' το σπίτι, θα κατέρρεα σαν έφηβος που μαστουρώνει για πρώτη φορά στη ζωή του. Δεν ήταν ακριβώς αγοραφοβία αυτό που είχα. Το σκέφτηκα πολλές φορές. Άμα απομακρυνόμουν πολύ απ' το σπίτι, είχα την εντύπωση πως όταν γυρίσω, κάτι θα χει γίνει και θα 'βρισκα τα πράγματα μου στην εξώπορτα, να με περιμένουν να τα φορτωθώ για να πάω στο διάολο. Κι όχι ότι το φοβόμουν αυτό, αλλά οι άνθρωποι που αγαπούσα, σίγουρα θα το παίρνανε σαν αποτυχία, και πως να τους πείσεις ότι έχεις τη δύναμη να γράφεις μέχρι να πεθάνεις, χωρίς να σε νοιάζει αν θα σου ξαναπούν καλημέρα.

Β.

Ρώτα τον άνεμο

2011-08-10T16:15:00.005+03:00

Στον Β. Π. Σκόρδου,
για τη βιβλιοθήκη του που αδειάζει...

Είχα βρει μία προνομιακή θέση στο ψηλότερο κατάστρωμα. Το πλοίο ξεκινούσεֹ τα μικρά φωτάκια απομακρύνονταν όλο και περισσότερο κι η θάλασσα μας υποδεχόταν, ζεστή γενναιόδωρη γεμάτη υποσχέσεις. Ξέσκισα τη διάφανη ζελατίνα των καρέλια. Ολόχρυσα φρέσκα και μυρωδάτα με περίμεναν να τα απολαύσω. Εισέπνευσα ευλαβικά το άρωμά τους γεμίζοντας μέχρι το στομάχι μου και ως την καρδιά μου. Άναψα το πρώτο μου τσιγάροֹ ο δυνατός αέρας με ταλαιπώρησε αλλά δεν μπορούσε να με σταματήσει. Εκείνη τη στιγμή ήμουν παντοδύναμη. Κάποτε, σκεφτόμουν, θα έπαιρνα κι εγώ τη θέση μου στις βιβλιοθήκες δίπλα στους μεγάλους συγγραφείς -ίσως ο μεγαλύτερος! Ο Σελίν, ο Ντοστογιέφσκι, ο Χέμινγουεϊ θα μου έγνεφαν γεμάτοι ζήλια από μακριά…

Διέθετα αναμφίβολα όλες τις προϋποθέσεις! είχα γνωρίσει τον έρωτα: είχα πονέσει ήδη για μια γυναίκα και είχα πλήρη επίγνωση αυτού του φριχτού λάθους, που δεν έπρεπε να επαναλάβω. Ήμουν νέα και γεμάτη λαχτάρα για περιπέτεια… Θα γνώριζα τη ζωή, θα ταξίδευα σε όλο τον κόσμο. Δε με φόβιζε η φτώχεια και η κακοπέραση, θα ζούσα για χρόνια σε κάποιο άθλιο δωμάτιο ξενοδοχείου, θα αγόραζα γραφομηχανή, θα έκανα τις πιο ευφάνταστες δουλειές, διατηρώντας πάντα την τιμιότητά μου. Οι άνθρωποι που θα συναντούσα στο δρόμο μου θα με λάτρευαν αμέσως, θα μου άνοιγαν την καρδιά τους με δάκρυα στα μάτια, κι εγώ -με σεβασμό πάντα- θα έπαιρνα τις ιστορίες τους μαζί και τις δικές μου για να δημιουργήσω λογοτεχνία! Λογοτεχνία όπως δεν ξαναγράφτηκε ποτέ και ίσως δε θα ξαναγραφόταν! Δε θα ξεχνούσα τους φίλους μου, τους ανθρώπους που πίστεψαν σε μένα από την αρχή. Όχι όλοι τους θα είχαν μια ξεχωριστή θέση στις αφιερώσεις των βιβλίων μου. Κι ίσως αργότερα το Νόμπελ; γιατί όχι κι ένα Νόμπελ! Έπρεπε ν' αλλάξω ίσως το όνομά μου; χρειαζόμουν ενδεχομένως ένα ψευδώνυμο καλλιτεχνικό, κάτι μυστηριώδες πνευματώδες αλλά και έξυπνο… κάτι αντάξιο της γραφής μου!

Και καθώς σχεδίαζα το λαμπρό μου μέλλον, η χρυσή μου κασετίνα έφυγε από τη θέση της, ο αέρας είχε δυναμώσει καθώς το πλοίο αύξανε ταχύτητα. Έπρεπε να την είχα προστατέψει! Θεέ μου! Το πακέτο άνοιξε και δεκαεννιά τσιγάρα έτρεχαν στο νοτισμένο και βρωμερό κατάστρωμα… απελπισία! η κασετίνα μου! η χρυσή μου κασετίνα! τα τσιγάρα μου! Έτρεχα προς όλες τις κατευθύνσεις, σίγουρα πολύ γελοία έτσι που γλιστρούσα στην υγρασία του δαπέδου και μπουσούλαγα μαζεύοντας όπως όπως ό,τι μπορούσα να περισώσω. Δύο, νομίζω, τσιγάρα δεν μπόρεσαν να γλιτώσουν. Δύο ολόκληρα τσιγάρα! Κατάρα! Απολαυστικά καρκινογόνα μου χαμένα δευτερόλεπτα! Με πηδηχτές κινήσεις βρέθηκαν στη θάλασσα... Για ένα αρρωστημένο δευτερόλεπτο με φαντάστηκα να βουτάω για να τα πιάσω. Η λογική υπερίσχυσε ωστόσο: είχα να φροντίσω τα υπόλοιπα δεκαεπτά, αυτά με χρειάζονταν περισσότερο, έπρεπε να είμαι εκεί για ‘κείνα…

Γύρισα απελπισμένη και σαφώς πιο βρώμικη στη θέση μου. Φύλαξα την κασετίνα στην τσέπη του τζιν και έσφιξα τα δόντια μου. Αρτούρο Μπαντίνι σε μισώ! Σε μισώ όσο κανέναν άλλο! Σε μισώ κι όμως θα μπορούσα να κάνω το όνομα σου τατουάζ στο μπράτσο μου! Και τότε κατάλαβα…Σήκωσα τις γροθιές μου μανιασμένα προς τον ουρανό. Και όλα έγιναν πιο ξεκάθαρα… Δεν είχε σημασία πού ήμουν, αν είχα όνομα και ποιο ήταν αυτό, αν ήμουν άντρας ή γυναίκα, δεν είχαν σημασία οι πληγές μου ούτε το μέλλον… Και για πρώτη φορά, νομίζω, ρώτησα τον άνεμο...

Α

2011-07-15T02:10:00.003+03:00

Το μόνο που θα μπορούσε να με ηρεμήσει εκείνη τη στιγμή ήταν ν’ ακούσω τη βαριά εξώπορτα να κλείνει σα να είναι η πρώτη και η τελευταία της φορά. Πράγμα που δεν άργησε να συμβεί. Και Εκείνη πάντα ήξερε να ικανοποιεί και τις πιο άρρωστες επιθυμίες μου. Η πόρτα έκλεισε λυτρωτικά μ’ έναν ήχο τελεσίδικο. Κι ούτε που πρόλαβε να τρίξει όπως άλλοτε, κι ούτε που πρόλαβε να παραπονεθεί, αφήνοντας υποσχέσεις ή ελπίδαֹ πράγματα προσφιλή στους ανθρώπους κι άλλο τόσο ψεύτικα. Ήταν Ιούλιος. Θυμάμαι καθαρά πως έξω χιόνιζε και το κρύο σου τρυπούσε τα κόκαλα ως το μεδούλι. Το σπίτι ήταν κατάλευκο και θεοσκότεινο. Μικρές νυχτερίδες φωτός τρύπωναν που και που, μα ήταν αδύναμες και καθόλου αποφασιστικές- σχεδόν ανάξιες λόγου.

Τα συρτάρια με τα εσώρουχα είναι απ’ όσο ξέρω η συνήθης κρυψώνα διαφόρων πραγμάτων και μυστικών για τους περισσότερους ανθρώπους. Εκεί αναζήτησα την ψυχραιμία μου κι ύστερα συνέχισα με τις ξεχαρβαλωμένες σανίδες στο ξυλοπάτωμα, την μπιζουτιέρα, και μέσα στο ρολόι. Ήταν μια διαδικασία κουραστική και χρονοβόρα, γι αυτό δεν άργησα να εγκαταλείψω.

Κατέβηκα κι έφτιαξα ζεστό καφέ με τσιγάρο. Μπορώ να πω ότι το καλοκαιρινό κρύο δεν καταπολεμήθηκε ούτε μ’ αυτόν τον τρόπο. Ξέρω πολλούς που τρώνε πεπόνι το καλοκαίρι για να δροσιστούν. Ξέρω άλλους που παγώνουν στην κατάψυξη το «Μανιφέστο» κι ύστερα κυκλοφορούν μ’ αυτό κολλημένο στο κούτελό τους καθ’ όλη τη μέρα. Ίσως παίρνουν με συνέπεια τα χάπια τους. Ίσως αγοράζουν την ψυχραιμία πιο φτηνά στις γειτονιές τους.

Έπινα τον αχνιστό καφέ μου παρακλητικά. Οι αναμνήσεις εκείνη τη στιγμή δεν είχαν σημασία. Οι φωτογραφίες θ’ αφήνονταν να λιώσουν. Με τα χρήματα των διακοπών μας θα άναβα μια φωτιά και θα μαγείρευα το βραδινό μου. Θα άφηνα τη δουλειά. Θα άφηνα τη μηχανή να σκουριάσει. Θα άφηνα το κλουβί του «Έντγκαρ» ανοιχτό. Θα σταματούσα να χρησιμοποιώ σελιδοδείχτες. Έπινα τον καφέ μου αργά και κάπνιζα. Δούλευα αδιάκοπα, μα κάνοντας τις ελάχιστες κινήσεις.

Πέρασαν έτσι κάμποσες δεκαετίες, όπου τα καλοκαίρια ξεπερνούσαν σε διάρκεια τους χειμώνες. Οι εφημερίδες το ονόμασαν «Αλλαγή κλίματος» στα πλαίσια μιας εξόφθαλμης προσπάθειας παραπληροφόρησης. Ναι, ήταν συνέπεια της ανθρώπινης δραστηριότητας. Αλλά εδώ δε μιλάμε για φυσικά φαινόμενα. Ήταν μια παγκόσμια συνωμοσία. Μια παγκόσμια τραγωδία. Μια παγκόσμια αυτοκτονία. Μία διαπλανητική διαστροφή που οδηγούσε ευθεία στην αυτοκαταστροφή μας.

Πίνω με μια διαχρονική αποφασιστικότητα τον επιμνημόσυνο ζεστό καφέ μου. Γιατί ανθρωπάκια, η μυρωδιά του αντηλιακού, τα σφηνάκια, η καλοκαιρινή σας άδεια δεν είναι παρά μια σωρεία ναρκωτικών που σας οδηγούν στην παραπλάνηση και τη σαγήνη. Πήγαινε για κάμπινγκ στην Ηλεία, γλυκιά μου, μα να φοράς πουλόβερ, να διαβάζεις Μίλερ και να συναχώνεσαι. Άμα δε θες να με προδώσεις.

Α

2011-07-05T02:11:00.004+03:00

Για να μπορείς να απενεργοποιήσεις νάρκες χρειάζεται πείρα και υπομονή. Κράτα ωστόσο καλύτερα τη γνώση αυτή για σένα. Έτσι και πας να το παίξεις παλικαράς, δεν τη γλιτώνεις. Οι άνθρωποι έχουν τόσες νάρκες όσες και οι φορές που δαγκώνεις τα χείλη σου συγκρατώντας την αγανάκτηση σου.

Κι ύστερα λεν πως δεν αντέχουν την πόλη. Ααα πάντα θ’ ακούσεις ένα σωρό κουλτουριάρηδες, ψευτοδιανοούμενους, αναρχοτεμπέληδες να κακολογούν την πόλη και να εξυμνούν τις ευεργετικές επιδράσεις της εξοχήςֹ αναζητούν τον καθαρό αέρα, τα πράσινα δέντρα και το ξανθό χόρτο. Σάπιοι. Ο άνθρωπος είναι "ζώον πολιτικόν" τουτέστιν για να είσαι άνθρωπος μείνε στην πόλη! Κι ας τη μισείς, κι ας σε ρουφάει…

Έτσι είναι οι πόλεις… μισητές. Για να μην ξεχνάμε, να μη χαλαρώνουμε, να διατηρούμε τα μυαλά και την αξιοπρέπειά μας τουλάχιστον όπως όπως. Κι αν θες "ν’ αλλάξεις παραστάσεις", πάλι βρίσκεσαι στο κατάλληλο μέρος. Καθένας πετάει τη σκούφια του για μια ακόμα παράσταση, για λίγο δράμα για μια προσποιητή κρίση πανικού.

Θα κάνουν συγκινητικές προσπάθειες για να σε διασκεδάσουν. Τα δάκρυα βέβαια δε θα βγουν ποτέ, η καρδιά θα παραμένει στους κανονικούς της ρυθμούς, αλλά μπορείς να απολαύσεις προσποιητό λαχάνιασμα, βλέμματα αχανή, απεγνωσμένα όνειρα και μακάβριες υποσχέσεις. Ένα υποκριτικό κατρουλιό θα σου χαριστεί απλόχερα εκεί που δεν το περιμένεις!

Αν σου ζητήσουν αλήθεια, άπλωσε τις χούφτες σου και ας τες να γεμίσουν. Μη γυρίσεις σπίτι, μη χαλάσεις λεφτά σε ταξί, αλλά μην καταδεχτείς και να σου κεράσουν το ποτό σου. Δέξου όμως τα νουμεράκια των γελοίων. Μην ελπίσεις καν πως μπορείς να τους αποφύγεις. Η Αθήνα μονάχα –για να μιλήσουμε βάσει στοιχείων- έχει περισσότερους γελοίους απ’ ότι νερατζοειδείς καρπούς. Κι εγώ ακόμα σ’ αυτούς ανήκω.

Η υπομονή μου σαλεύει, οι νάρκες πληθαίνουν και τους παραδίνομαι.

Α

2011-06-27T02:24:00.001+03:00

-Με θυμάσαι μόνο όταν πίνεις
-Τουλάχιστον σε θυμάται κάποιος εκτός από τη μάνα σου
-Όλα όσα λες, στοιχηματίζω, είναι ψέματα
-Τα ψέματα έσωσαν πολλούς
-Δε βρίσκω τις λέξεις….
-Γιατί γράφεις τότε;
-Για να σε πληγώσω μήπως και χρειαστείς παρηγοριά
-Και να με πληγώσεις θα το ξεχάσω
-Εγώ τα θυμάμαι όλα και πιο πολύ το Ναύπλιο
-Δεν έχω πάει ποτέ
-Μας είχε κάψει ο ήλιος
-Δεν έχω πάει ποτέ
-Θες να σου ζεστάνω κανένα ποίημα;
-Δεν πεινάω
-Θες να κάνουμε πως έχεις γενέθλια απόψε/ θες να ζήσουμε σαν άστεγοι μέσα στην Αθήνα/ θες να ‘ρθεις εκείνη την πρωτοχρονιά στο λιμάνι που δεν ήρθες ποτέ/ θες ένα βαρέλι πάνω απ’ το κρεβάτι σου/ θες να πάμε στη Γαλλία/ θες να στα συγχωρήσω όλα;;;
-Δεν μπορείς
-Συγχώρεσε με τότε εσύ
-Δεν μπορώ
-Θες να μη με ξαναδείς;
-Όλο και σε κάποιο μετρό θα σε πετύχω
-Πουτάνα μου ‘χεις ψειρίσει ένα βιβλίο- δεν το ξέχασα
-Και πάλι δεν πατσίζουμε για όσα μου χρωστάς
-Δεν κέρδισα σ’ εκείνο το διαγωνισμό
-Όλο και κάτι θα κερδίσεις
-Άμα τους σκοτώσω όλους ίσως ν’ αλλάξεις γνώμη… αργά ή γρήγορα θα υποχωρήσεις αναγκαστικά….
-Πολλή φασαρία για το τίποτα
-Με καίει το φεγγάρι, με πονάει αφόρητα
-Έχω πάψει να κοιτάω τον ουρανό

Α

Ναυαρίνου 2011

2011-06-26T03:17:00.004+03:00

αρκεί.
αρκεί η τόση επανάσταση,
οι αφισοκολλήσεις,
η δήθεν βία,
η δήθεν φτώχεια,
η δήθεν αυτονομία

εγώ προτιμώ να πίνουμε τις μπύρες μας με στυλ
να ξέρουμε λίγους,
να πονάμε,
να αγαπάμε
αληθινά
να μετράμε ένα-ένα τα τελευταία μας ψιλά
για μπύρα ή τσιγάρα
αλλά να φοράμε κολόνια
να μας φοβούνται για τα μολύβια μας
κι όχι για σιχαμένες πέτρες και χημικά
με κάλτσες καθαρές αλλά καρδιές, νομίζω, γενναίες.

Α

συμφωνία

2011-06-08T01:12:00.004+03:00

εντάξει, οι υποχωρήσεις
και οι διαπραγματεύσεις απορρίπτονται
όπως και η καρτερικότητα στον πόνο
το αίτημα για ευτυχία αποδείχτηκε αβάσιμο
η αποκοτιά μπροστά στο θάνατο είχε τις συνέπειές της

κι έτσι κι αλλιώς αυτό το μούδιασμα
αυτό το μπλε
αυτή η πικράδα της αποτυχίας
-τα πλέον σάπια όνειρά μας-
συμπεριλαμβάνονταν στην αρχική συμφωνία
που κοινή συναινέσει,
αν κατάλαβα καλά, κατοχυρώθηκε

Α

χα!

2011-05-29T01:07:00.003+03:00

ε! κατσαρίδες που σκούζετε και χαλάτε τον ύπνο μου!
είσαστε όλοι βραδυκίνητα τέρατα
είσαστε όλοι αρουραίοι,
σπυριά

αφήστε την αγάπη να ξεκουραστεί,
τι προηγούμενα έχετε με τη λογοτεχνία;
οι λέξεις σας είναι μονάχα
παραπροϊόντα της μεταβολισμένης σας πόζας

βράδια γεμάτα τρυφερή ανοησία βαραίνουν την πλάτη μου,
κάτι ξεπερασμένο δανείζει τη ζωή μου,
κάτι θλιβερό καταλαμβάνει το κρεβάτι μου
και είμαι υπερβολικά προληπτική για να το αγνοήσω

γράφετε στίχους;
είναι όλοι τους απαίσιοι.
λέτε ιστορίες;
πρέπει να μοιάζουν με τις γυναίκες της μιας βραδιάς:
χαριτωμένα φουστανάκια,
κόκκινα μάγουλα
και περιποιημένες μπουκλίτσες.

όμως εγώ ζητώ αυτός ο ήλιος
να μη με νοσταλγήσει ποτέ ξανά
εγώ θα προτιμούσα οι φίλοι μου
να με μισούσαν
θα προτιμούσα χιλιάδες σκέψεις
αύριο να με 'χουν φοβηθεί

γιατί εκείνη πάντα θα θυμάται
να με διαλύσει
με βήμα αποφασιστικό
κουνώντας το σφιχτό της κωλαράκι τελεσίδικα
και προσπερνώντας σας, κατσαρίδες!
και αγνοώντας σας, πόλεις!

χα!
έχετε κιόλας πεθάνει
έχετε ήδη ξεχαστεί

Α

οι άνθρωποι δεν είναι σπόροι

2011-04-28T01:59:00.003+03:00

Τα βράδια είναι επικίνδυνα για τα μικρά κορίτσια
Μόνο και μόνο το σκοτάδι κάνει τα πράγματα
να δείχνουν κάπως πιο τρομαχτικά
Όμως όταν έρχεται το βράδυ δείξτε μου κάποιον
που δε γίνεται μικρό κορίτσι
Γι αυτό κι όταν σε παίρνω κλαίγοντας τηλέφωνο, μου λες
«κοιμήσου κι αύριο όλα θα ‘ναι πιο καλά»

Και πράγματι είναι

Μέχρι το επόμενο βράδυ
που οι λουλουδάτες κουρτίνες τυλίγονται γύρω απ’ το λαιμό μου
και το νερό του ερ κοντισιον
(όταν βγαίνω στο μπαλκόνι να καπνίσω)
γίνεται καταιγίδα πάνω στο μικρό μου κεφάλι
Aν και τόσο μικρό κορίτσι
κανένας δρόμος καμία θάλασσα καμία βουτιά στο κενό δεν μπορεί να με χωρέσει

Ένα μικρό κορίτσι
με μια οξύμωρη διαύγεια σκέψης
έτσι ώστε τώρα μπορώ να δω πως
και το πρωί δεν ήμουν παρά ένα μικρό κουτάβι που καθώς
ενστικτωδώς κυνηγάει την ουρά του
ποδοπάτησε τα λουλούδια του κήπου
Μα για κακή μου τύχη
οι άνθρωποι δεν είναι σπόροι
και στην πραγματικότητα δεν ξαναφυτρώνουν
ποτέ.

A

2011-04-27T18:04:00.003+03:00

Αν η τέχνη είναι ένα ζωτικό ψεύδος,
οι μούσες αποστρέφονται τους φίλους μου

Η είδηση πως πέθανε ο Πόνος
υπήρξε αβάσταχτη για μας
κι έτσι μας
φαίνεται καλή ιδέα, ή
χειρότερα η μοναδική ιδέα
να υποκρινόμαστε πως
Ζει
αφήνοντάς Τον
να τρυπάει τα στομάχια μας
και να καθορίζει την έκβαση της νύχτας μας

(ακόμα κι αυτή τη στιγμή
το φάντασμά Του,
νομίζω,
μ’ έχει ντύσει
-δεύτερο δέρμα μου)

Α

η στιγμή ν’ αποσυρθώ, νομίζω, έφτασε

2011-03-09T20:36:00.003+02:00

η στιγμή ν’ αποσυρθώ νομίζω έφτασε
η λαγνεία υπήρξε πάντοτε υπόθεση αστεία
καταστροφική και
σαρκοβόρα

και να οι νάρκες που σου έστησα!
και να ο φόνος που σου χρωστώ!
και να η γυναίκα, η γυναίκα η γυ-
ναι-
κα
μέσα
μου

η ξοφλημένη πόλη μου
ο χρόνος που βαφτίστηκε με ονόματα αταίριαστα
που τον μοιράζομαι
τον υφαρπάζω
τον διεκδικώ ταΐζοντας τον
με τα εκλεκτότερα μέλη μου
πριν τον αφήσω πάλι να χαθεί
σε πράξεις τιποτένιων

ανίατη η ασθένεια της επανάληψης
μ’ επιβραβεύει, που σαν θεός
μονάχα τα δικά μου δημιουργήματα
είμαι άξια ν’ αγαπήσω

Α

2011-03-06T15:53:00.008+02:00

Είμαι τρυφερή με τους μικρούς ζωντανούς οργανισμούς. Κυρίως προτιμώ τ' αγκάθια και τις ακρίδες. Έστω κι αυτό είναι, υποθέτω, ένα δείγμα ευαισθησίας. Σε κάθε περίπτωση η απομυθοποίηση δε μου αφήνει και πολλές επιλογές. Θέλω να πω... οι άνθρωποι μοιάζουν με το ξεκαύλωτο πλέον πουλί που λίγο πριν σε γαμούσε και τώρα το κοιτάς με δυσπιστία αναζητώντας το χαμένο του μεγαλείο. Μάταια. Η απομυθοποίηση είναι μη αναστρέψιμη. Οι ποιητές; Δε γνωρίζω κανέναν ποιητή. Η ύπαρξή τους υφίσταται μέσα μου ως αμφιβολία.

Από αυτόν εδώ τον τάφο που σας γράφω, δεν ξέρω αν έπραξα σωστά: το δίλημμα "αγάπη ή θάνατος" πάντα με δυσκόλευε. Αδυνατώ να συλλάβω τη μεταξύ τους διαφορά. Επιλέγοντας ωστόσο το θάνατο στοιχηματίζω στην αξιοπρέπεια. Ανοησίες. Ποιος χρειάζεται αξιοπρέπεια σ' αυτόν τον αιώνα; Η αξιοπρέπεια είναι για τους συνετούς, τους αποφασισμένους, χρησιμεύει μόνο τη μέρα, θυμίζει νερωμένο ουίσκι. Λίγο ακόμα και θα γινόμουν η σελήνη.

Διαβάζω τους νέους υποψήφιους συγγραφείς δαγκώνοντας τα χείλη μου -μια απ' τις πολλές μικρές μου διαστροφές που με ανταμείβει με μια μεθυστική έξαρση περιφρόνησης. Για κάποιους ανθρώπους το γράψιμο αποτελεί ανάγκη βιολογική. Ποιήματα και κείμενα εκτοξεύονται σαν από θεαματικές πυρηνικές εκρήξεις του μυαλού, της ψυχής, των δαχτύλων τους. Συγκινητικό, ναι... μα δε διαφέρει και πολύ από το καθημερινό τους χέσιμο. Καλύτερα να μη τα μοιραζόμαστε όλα με τους άλλους.

στημαχη

2011-03-01T17:29:00.001+02:00

Αν κατάλαβα καλά δε μας μένει πολύς χρόνος
Το στομάχι μου κοντεύει να μου βγει απ’ το στόμα
Κι όσο συνεχίζω να πίνω κι άλλο βλέπω πιο καθαρά

Ο νέος κόσμος που γεννιέται από μέσα μου
Προμηνύει δρόμο και
Άκαρπες προσπάθειες για τέλος

άλλη μια μάχη θέλετε;

Είμαι καράβι στους αστικούς δρόμους
Πάω μονάχα βορειοδυτικά
Πάω μονάχα σύμφωνα με τις καιρικές συνθήκες

Μα η ελευθερία είναι στη θάλασσα
Στο νότο
Εκεί που το τώρα ανατέλλει

Α

με τις ευχές του θανάτου

2011-02-10T01:44:00.003+02:00

με χέρι ακρωτηριασμένο,
νεκρωμένη κλειτορίδα
και βλέμμα θολό
μαθαίνω να ζω

χωρίς καχυποψία
ή οργή
χωρίς δεύτερες σκέψεις
-είναι εξάλλου πια αργά-

στις αποφάσεις
που θέλουμε να λέμε ότι πήραμε
οι νύχτες δεν επιφυλάσσουν τίποτα
γι αυτό τις αγαπώ πιο πολύ
κι απ' τα δικά μου σημάδια
πάνω σου

οι αναμνήσεις είναι ο θεός μου
δε νιώθω έρωτα,
μονάχα προσμονή
να ζήσω με τις ευχές του θανάτου
πάντα στο αίμα

Α

be bop kid

2011-01-28T14:16:00.004+02:00

όλα είναι απλά και οι επιλογές λίγες/ όταν δεν έχεις τίποτα/ να προσδοκάς απ’ τις μέρες που θα ‘ρθουν/ τα χέρια στις τσέπες/ και τα μάτια κλειστά/ στο κέντρο μιας λεωφόρου που γλιστράει/ τραγούδια για τη ζωή και την αγάπη πολύ δυνατά/ και τ’ αυτοκίνητα με γλύφουν αγριεμένα/ ό,τι θα έρθει καθώς και όσα κάποτε θελήσαμε/
τελοσπάντων μόνο μες στο μυαλό υπήρξαν.

A

αν όχι, τίθεται θέμα παρεξήγησης

2011-01-03T04:19:00.003+02:00

το να κάνεις έρωτα κι όχι απλώς να γαμιέσαι

είναι τόσο βλακώδες
όσο και οι ηρωισμοί:
μένεις με αχρηστευμένα γόνατα
και διάτρητη καρδιά
για λίγες στιγμές δόξας

Α

τέλλλος

2011-01-01T23:53:00.002+02:00

(Οι απολογισμοί όπως και οι αποχαιρετισμοί είναι χάσιμο χρόνου, δεν έχω τέτοια πρόθεση.)

ένα χαμόγελο που σε μουδιάζει να παίζει συνεχώς το ίδιο τραγούδι, που ευτυχώς ήταν καλό, -μονότονος όπως όλοι οι ερωτευμένοι-, ο ωραιότερος άνθρωπος που ξέρω και που δεν ξέρει πως υπάρχει κάπου στο ασπρόμαυρο φιλμ μου κι ένας κωλόγερος που πούλησε την ψυχή του στις γυναίκες και μοιάζει με εικοσάχρονο, αλλά μας αγαπάει

...

ένας μεταλλάς που ακούει glam, ένας που ονειρεύεται κωλόχαρτα και το άλλο μισό του φεγγαριού αρκετά μακριά ώστε να είναι ασφαλείς και ήσυχοι (ποιος σας έπλενε άραγε τώρα τις φανέλες;)

...

κι ύστερα ο ήλιος των ποιημάτων μου και ένας άγγελος που με κάνει λιγότερο καθίκι

...

δε σας αγαπώ για τις μπύρες που ήπιαμε στου Στρέφη ή στη Ναυαρίνου, για όσα μου συγχωρήσατε και γι αυτά σας που με πληγώνουν, αλλά γιατί στα χρυσοκόκκινα ρεβεγιόν του κόσμου, χύνετε τις καρδιές σας στα πεζοδρόμια, γλεντάτε την ανίατη θλίψη, αχρηστεύετε τα χιλιόμετρα…όπως κάνω κι εγώ επειδή μ’ αρέσει να σας συναντάω ή ίσως και να μην μπορώ αλλιώς

Α

"να 'μαστε καλά, να 'μαστε μαζί"
κάποια πράγματα δε θ' αλλάξουν ποτέ, έτσι πάει.

so why tonight should I wear a frown?

2010-12-19T11:21:00.010+02:00

την ώρα που πίνω σε κάποιο μπαρ
γελώντας
με τις ιστορίες της ζωής μου,
στο Galaxy με τις καινούριες σου
φίλες
βρίσκεσαι ήδη στην πέμπτη μπύρα.
όταν περιμένω να χτυπήσει το τηλέφωνο
αλλά το μόνο που χτυπάει
είναι η αλήθεια τις ψευδαισθήσεις μου,
ξέρω μερικούς,
που περιμένουν εμένα να τους
πάρω.
ύστερα, όταν
το παντελόνι σου είναι κιόλας
ξεκούμπωτο,
για διάφορους λόγους
κι η δική μου μπλούζα έχει βγει
κι έχω κι εγώ κάποιους για να
πληγώνω.
και το πρωί, όταν βρωμώντας τζιν
σηκώνομαι
να επιθεωρήσω
τα καινούρια μου σημάδια
και την πολλά υποσχόμενη συλλογή με beermats,
βρωμάς κι εσύ σα διήμερο ταξιδάκι
καταψυχής
σε κάποιο σπίτι
που σίγουρα δε θα ‘ναι δικό σου.

Έτσι, παρόλο που δε βρίσκω εσένα
(κι ούτε και τα ποιήματά μου σε βρίσκουν δηλαδή),
βρίσκει ο κόσμος την ισορροπία του,
μια αλάνθαστη δικαιοσύνη!

Επομένως,
γιατί να μην κοιμάμαι ήσυχη;

A

καταραμένο ποντίκι

2010-12-15T03:40:00.007+02:00

Τι πήγε θεέ μου στραβά,
αφού τα σκιάχτρα μου
τρομαχτικά
-κατ' εικόνα της ψυχής μου-
και πάντα άγρυπνα
όσο ο θάνατος που με ποθεί,
τόσο καλά δασκάλεψα;

Τι πήγε στραβά
αφού προειδοποίησα τη θάλασσα
να καθρεφτίζει από τη νύχτα
μόνο τ' αστέρια
κι όχι την παράνοια
αυτών που αγαπούν;

Τι πήγε επιτέλους στραβά
κι η μνήμη ακόμα πρόδωσε
τις υποσχέσεις
και τα ποιήματα
που όλα γυμνή από ψέμα
ετοίμαζα για σένα;

Α

όλα τ' άλλα είναι ψέμματα

2010-12-14T12:44:00.003+02:00

κάτι μου λέει πως ο Rory Gallagher
είναι ο μόνος άνδρας που δε σκέφτεται
με ένα μικρό ατροφικό μουνάκι αντί για εγκέφαλο.

A

ποντίκι

2010-12-11T01:31:00.005+02:00

αυτή η Τρέλα σου
που τρέφεται επιμελώς
με φόβο,
με ζήλια,
με υποκριτικές συμβουλές
τόσο δυνατή! ποιος να το έλεγε!

τι είδους Αρρώστια είναι αυτή
που τσάκισε τα όνειρα
κι όλες τις βεβαιότητες πως θα ξαναβρισκόμαστε
σε κάθε επόμενη ζωή;

ποιος σ' έμαθε ν' αυτοκτονείς έτσι;
οι κουλτουριάρες φίλες σου
αυτά τα ορνιθοπρεπή παράσιτα
αλλότριων ζωών;

τι είδους Αρρώστια είναι αυτή
που ούτε τα ποιήματα,
ούτε ο χρόνος,
ούτε καν τα ίδια μου τα μάτια δε θεράπευσαν;

με τι κουράγιο
εγκατέλειψες την αγάπη μας
ανάμεσα στις αγγελίες "χάσαμε"
μιας κίτρινης φυλλάδας;

A

ασθμαίνοντας

2010-11-16T01:01:00.004+02:00

Στον Κ.Π.

Δικαιοσύνη Όχι

-φύγανε αυτοί μην περιμένεις

Οι μέρες με στενοχωρούνε

Οι νύχτες

Οι νύχτες…

μου παίρνουνε τις λέξεις μου

φτιάχνω σενάρια

τα παίζω,

τα βαριέμαι,

γυρνάω πίσω

αυτό το παιχνίδι

Θα το κερδίσω

με-το-αίμα-μου.

----------------

πεθαίνω πριν ή μετά το θάνατό μου;

στο ένα χέρι, το σάπιο, το χαρτί

στο άλλο φωτιά

οι αντιφάσεις δεν πολεμούνται,

δεν υπάρχουν αισιόδοξες σκέψεις-μόνο ηλίθιοι

κι αν πιάσω τα χέρια μου με το συρραπτικό,

αυτό δεν είναι λύση

όλοι όσοι γράφουν

Δολοφονούνται

αργά ή γρήγορα

με τον ένα ή τον άλλο τρόπο

γιατί διστάζετε;

αφού αρέσκεστε να παρακολουθείτε

το

κομμάτιασμα

της

ψυχής

μου

Α.

διάλυση

2010-10-02T01:00:00.007+03:00

Κάποιος μου ξεριζώνει με ξυράφι και με φωτιά

τα πλευρά ένα ένα

κι ύστερα τα φυτεύει στα πνευμόνια και τις φτέρνες μου και μου λέει:

"Τρέχα!"

Κάποιος να σφουγγίξει τα αίματα τα μαύρα

απ' το κρεβάτι μου το νυφικό

και κάποιος να καταχωνιάσει

τις αναμνήσεις…

αδίστακτες

νοσοφόρες

Κάποιος ας καταδείξει στο θεό το λάθος του,

ας διαμαρτυρηθεί

οι ουτοπίες και οι αιωνιότητες

διαψεύστηκαν όλες

Κάποιος μου κόβει τα μαλλιά

και φτιάχνει φυλαχτά για τους τσιγγάνους

κάποιος μου κόβει τα πόδια

και λέει τι τα θέλουμε τα κλειδιά;

Μόνο λουκέτα…

Φίλε μου, ήρθαν τα κρύα πρόωρα και σε σας, ε ;

Στρώσε μου στο σπιτάκι του σκύλου κι ανεβαίνω

Πώς να τον βγάλω το χειμώνα;

Α.

μονίμως εν αμύνη

2010-09-18T00:36:00.001+03:00

"Η παρουσία των άλλων –που βρίσκει κάθε στιγμή τόσο απροετοίμαστη την ψυχή μου- μέρα με τη μέρα γίνεται περισσότερο επώδυνη και αγχογόνα. Ανατριχιάζω στην ιδέα πως πρέπει να τους μιλήσω. Αν δείξουν ενδιαφέρον για μένα τρέπομαι σε φυγή. Στο βλέμμα τους αναπηδώ." *

Στην αρχή υπήρχε η αποστασιοποίηση. Το κοινότοπο «κανείς δε με καταλαβαίνει» βρήκε γόνιμο έδαφος και αναπτύχθηκε γεμάτο αυτοπεποίθηση για πολύ καιρό. Και οι καρποί του, η μοναξιά και η αγωνία, τόσο δηλητηριώδεις και ασφυκτικοί και ταυτόχρονα τόσο ελπιδοφόροι. Το να είσαι παράταιρος ή τουλάχιστον το να νιώθεις έτσι, σε κάθε περίπτωση σου χαρίζει την ικανοποίηση της μοναδικότητας και την ευθύνη της απαξίωσης. Χρόνια ολόκληρα δεν έκανα τίποτα άλλο απ’ το να περιφρονώ και να απαξιώνω. Και να πνίγομαι απ΄ την κενότητα και την πλήξη. Μοναδική ανάσα, η αναζήτηση άξιων ακροατών ή έστω υπηκόων. Για συντρόφους ούτε λόγος.

Η αποστασιοποίηση δίνει τη θέση της στην κούραση. Όταν πειστείς πως ένας ξεχωριστός μπορεί ταυτόχρονα να είναι τιποτένιος, όταν αναλύσεις κάθε φόβο και αγκύλωσή σου κι όταν πια έχεις στοιχηματίσει αμέτρητες φορές στην υποκριτική σου και δεν έχεις χάσει, έχει έρθει η ώρα να ησυχάσεις. Οι άλλοι ήταν το σημείο αναφοράς μου, μα δε τους χρειαζόμουν πια. Απομονώθηκα και δεν υπήρχε λόγος να κάνω το αντίθετο. Προτίμησα την αρμονία της μοναξιάς και της εσωστρέφειας και με αντάμειψαν με βεβαιότητες. Παρήκμασα και παραποίησα τα πάντα. Αλλά ήταν καλά. Δροσερά και ήσυχα.

Βαρετά; Δε γύρισα στους ανθρώπους σα φυγάς μα σα νικητής. Σαν ένας απερίσκεπτος που ξέχασε τους λόγους που είχε φύγει. Δόθηκα και παρασύρθηκα όπως ποτέ και δε με πειράζουν οι πληγές και η ταπείνωση. Αυτά συγκαταλέγονται στα λάφυρά μου. Μα πόσο με πονά η απογοήτευση! Αυτά τα καθημερινά αποφάγια απογοήτευσης που λίγο λίγο και ύπουλα κατασκεύασαν ένα τέρας και μ’ έκαναν να αποσυρθώ πάλι. Πού; Πόσο χειρότερα; Στην άμυνα. Βλέπω τους παλιούς μου γνώριμους και δεν τους αναγνωρίζω. Συναντώ τους παλιούς μου έρωτες και δε τους μισώ. Δεν τους ακούω, δε τολμώ να τους κοιτάξω, τους φοβάμαι. Κλείνομαι σε μια καταστροφική και αδιέξοδη ενοχή. Ναι, φταίω. Κάθε πράξη μου είναι ενός αμαρτωλού καθικιού και νιώθω ντροπή. Μπορεί να σας λείπουν οι αποδείξεις, μα ξέρω πως με υποψιάζεστε και με κρίνετε. Δε θέλω συγχώρεση, δε θέλω αποδοχή. Δεν κάνω θόρυβο, ξεχάστε πως υπάρχω.

Η παρουσία σας μου προκαλεί πανικό. Η Αθήνα ξαφνικά μικραίνει και στενεύει και με φυλακίζει κάθε φορά που κάποιος παλιός γνωστός με χαιρετά από μακριά. Αντιμετωπίζω το χαμόγελο με καχυποψία, τα φιλικά τυπικά αστειάκια με απελπισία. Ας μη με βάραινε η μαθητική ιδιότητα τουλάχιστον! Τόσα πρόσωπα μου επιβάλλονται παίζοντας με τα όριά μου. Τα σκληρότερα όπλα του ανθρώπου είναι τα μάτια και η φωνή. Κι εγώ είμαι στη μέση ενός πεδίου μάχης και βάλλομαι, ανήμπορη, από κάθε πλευρά.

Η ιδανική μου πόλη με περιμένει κάπου. Δε με ξέρει κανείς και τη νύχτα δεν υπάρχουν φώτα.
Για συντρόφους ούτε λόγος.

*F.Pessoa

ammunition

2010-07-19T01:11:00.003+03:00

Η διαφορά μας είναι ότι εγώ χύνομαι μ' ένα ποδήλατο στο αντίθετο ρεύμα. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Εγώ με τα γόνατά μου κι εσείς με τις λαμαρίνες, τους αερόσακους και τα μουνιά σας ασφαλισμένα. Εσείς με τη "σύντροφό σας" κι εγώ χωμένη στη φωτιά.

Είμαι μια ξένη μέσα στην ιστορία μου. Κάποτε όμως, όταν το διάλειμμα τελειώσει, τι θα 'χει μείνει;

Νιώθω τον κόσμο που μ' ανάθρεψε να με μισεί. Δε βαριέσαι. Παραπατάω καθώς γυρνάω σπίτι- μόνη-πάλι. Τραγουδάω το desperate man και νιώθω σας άντρας τεράστιος και δυσκίνητος αν και κανονικά θα 'πρεπε ν' αφήσω τους συναισθηματισμούς και να πάω στο φάρο στο Φάληρο να φουντάρω.

Παντού οικολογία να μου περιορίζει τη φαντασία. Και γκόμενες, που όλες τους δεν είναι τίποτα άλλο από ψιλή ψιλή γεμάτη υγρασία άμμος ξέρω την κάθε φάτσα αυτής της σκατούπολης, μα πού αλλού να πας; Στο Λονδίνο, ε; Κι όμως, εδώ δε θα γυρίσουμε πάλι;

Κάθε καλοκαίρι θάβω αποστασιοποίηση και λερώνω τα χέρια μου με παρελθόν. Μα ευτυχώς τα καλοκαίρια δεν είναι μεγάλα, τα τραγούδια πολλά και η καρδιές μας λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα, λάστιχα...

θαλπωρή και patashnik

2010-07-02T01:19:00.003+03:00

Κάθε φορά που χωρίζουμε εσύ παίρνεις το δρόμο του φεγγαριού κι εγώ χύνομαι στην κατηφόρα. Έχει φασαρία και αίματα νωπά ακόμα παντού, μα δε φοβάμαι. Έχει τέρατα βιβλικά με φοβερά κεφάλια κι ακόμα πιο φοβερές ουρές, μα δε φοβάμαι. Κόκκινα φανάρια ατέλειωτα και πηχτή βρώμα θανάτου, μα δε φοβάμαι. Καβαλάω ό,τι βρω και κατεβαίνω την κατηφόρα μου με τρελή ταχύτητα, μα μη φοβάσαι.
Που πας; Κι αυτό το "σ' αγαπώ" που άλλοι εκλιπαρούν κι άλλοι το λένε, τι σημαίνει;
Γυναίκα είναι ο θεός;
Γυναίκα θα βρεις και στο φεγγάρι και στις κατηφόρες. Γυναίκες είναι και τα τέρατα και τα οράματα και τα όνειρα... γυναίκες, γυναίκες, γυναίκες... Καλύτερα να μην αποκαλύψω όλα τα μυστικά μου.
Μάλλον η γυναίκα μοιάζει με την παλιά σου μηχανή: την αγαπάς και καθόλου δε θες να την αλλάξεις. Όμως όταν πάρεις πια την απόφαση τσούζει λίγο, μα ύστερα δες! πόσο πιο γρήγορα τρέχει!
Κάποιοι βρήκαν (α)διέξοδο στην μπύρα. μπύρα, μπύρα, όλοι μου οι φίλοι πίνουν μπύρα. Το αποδίδω σε τυχαία σύμπτωση. Κάποιοι άλλοι δήλωσαν τρελοί. Πιο έξυπνοι μάλλον απ' τους πρώτους. Όταν κοιμούνται, τους σκίζει τις σάρκες το υποσυνείδητο. Το υποσυνείδητο δεν το γλιτώνεις, δε το νικάς, δε το πολεμάς καν... στο υποσυνείδητο πάντα γυρνάς. Όπως και η ανάμνηση
Όλοι μου οι φίλοι βασανίζονται. Κι εγώ βασανίζομαι κι εσύ. Στην ανηφόρα ή στο φεγγάρι; είναι το ίδιο.
Δεν έχω συναντήσει μεγαλύτερη απελπισία από αυτή που αποπνέουν τα ρούχα που σου έβγαλαν και πρέπει να ξαναβάλεις. Εσύ, πάντα, μόνος σου, θα φεύγεις...

Ο έρωτας είναι πιο απάνθρωπος από τον πόλεμο και πιο εγωιστής κι από τον άνθρωπο. Όσο πιο μεγάλος τόσο πιο βίαιος και καταπιεστικός. Γι αυτό συγχώρα με και πάρε με στο φεγγάρι ή κατηφόρισε κι εσύ. Έτσι κι αλλιώς είναι το ίδιο.

A.

από 'δω και πάνω;

2010-05-11T01:27:00.005+03:00

Μέχρι 16 πάει καλά… από δω και πάνω όμως τι; Η Λολίτα αργοπεθαίνει κι έχουν κρεμάσει τα βυζιά της.

Ένα χρόνο ανυπομονεί για τη μέρα που θα πεθάνει… κι έχει πεθάνει 17 φορές και άντε πάλι. Είναι μια αέναη και αναπόφευκτη κατάρα. Οι φίλοι μου με περιμένουν κάπου. Είμαστε μεγάλη παρέα. Λέμε τα πάντα και ζούμε ο ένας για τον άλλο. Μια μέρα θα φύγουμε όλοι μαζί με μια πολυθέσια motto guzzi . Ακόμα δεν τους ξέρω, δε με ξέρουν κι ούτε θα γνωριστούμε ποτέ.

Φυσάω 17 φωτιές αλλά είναι τόσο άγριες… το φύσημα μου είναι αγωγός και η φωτιά τρέχει προς το μέρος μου μαύρη κι απειλητική. Μου καίει το στόμα, δεν έχω στόμα, δεν έχω πρόσωπο.

Θα ‘ταν ωραία να μην ξανάκουγα τα ίδια τραγούδια, να μην έβλεπα αυτά τα βαλσαμωμένα μούτρα που μισώ. Υπάρχουν τόσες ωραίες πόλεις κι έχουμε φτιάξει τόσα όνειρα...! Μα ριζώνω εδώ. Είμαι μια καρδιά που θέλει να πεταχτεί έξω απ’ το στέρνο, να ανεξαρτητοποιηθεί, μα το στέρνο είναι ατσάλινο κι η καρδιά δεν έχει πόδια, ούτε χέρια, ούτε προσανατολισμό και χώνεται ολοένα πιο μέσα.

Η Λολίτα σπάει τα γυαλιά ηλίου-κόκκινες-καρδούλες, πνίγεται με την καραμέλα της, δεν έχει μπούκλες, απέκτησε μυωπία. Κάποτε θα πεθάνει εντελώς, ελπίζω.
Όμως μέχρι τότε να γνέψω καταφατικά στο συμβιβασμό η να επιστρέψω οριστικά στον εαυτό μου;

Α.

Zoila Augusta Emperatriz Chavarri del Castillo

2010-03-15T02:40:00.003+02:00

Οι χειρότερες μέρες έρχονται μέσα στο καλοκαίρι, είναι κρύες και βρωμοκοπάνε σαν άστεγοι Παριζιάνοι. Και τα τραγούδια δε βοηθούν, μόνο καλούν άρρωστες αναμνήσεις και σκέψεις. Τις πιο δύσκολες νύχτες οι αναμνήσεις μπερδεύονται με τις σκέψεις: δεν ξέρεις τι έχεις ζήσει και τι να φοβηθείς.

Άνθρωποι είναι αυτές οι αλλόκοτες σκιές κάτω απ’ το παράθυρο μου; Άνθρωποι είναι αυτός ο στρατός από ψηλόλιγνα φρικιαστικά πλάσματα; Ή μήπως είναι οι χιλιάδες μου ψυχές, που αποχωρίστηκαν απ’ το σώμα και ψάχνουν άλλη πατρίδα;
«πατρίδα;»
Οι λέξεις τρομάζουν- αθάνατοι δαίμονες. Και πιο πολύ οι λέξεις που δεν γράφτηκαν ποτέ.

Το πρωί καθώς γυρνούσα σπίτι πέρασε από μπροστά μου ο Baudelaire. Είχα ξεμεθύσει-μη γελάσεις-τον είδα! Συγχυσμένος. Τα δόντια του είχαν ανεξαρτητοποιηθεί από το στόμα και τα έπαιζε ανάμεσα στα δάχτυλα. Τρελαμένος. Στράφηκε απότομα προς το μέρος μου, έτσι που το πανωφόρι του άνοιξε και για μερικά δευτερόλεπτα μπόρεσα να δω, πως φορούσε ένα μακό με την Ίμα Σούμακ.
Παζαρέψαμε ένα χαμόγελο και έχασα εγώ.

Ξημέρωνε Κυριακή. Ήθελα να σε πάρω να σου πω, πως ο Γουάιλντ λέει κάπου, ότι υπάρχουν πολλά πράγματα, που θα θέλαμε να ξεφορτωθούμε, αν δε φοβόμασταν μήπως τα πάρουν άλλοι… να δω τι θ’ απαντήσεις.

Μα ύστερα είπα «φτάνει για σήμερα με τους νεκρούς».
Και σ’ άφησα να κοιμηθείς.

Α.

ο κόσμος τρελάθηκε και διεκδικεί

2010-01-28T23:32:00.001+02:00

Λεσβίες νευρωτικές γεμίσανε τα μπαρ που εγκαταλείπουν τις υστερίες τους εδώ κι εκεί. Το κρασί είναι γλυκό, τόσο γλυκό που σου κόβει την ανάσα σαν ατσάλινο φίδι γύρω απ’ το λαιμό. Κι οι νύχτες τόσο ζεστές που το κρεβάτι κι αυτό δε σ’ αντέχει πάνω του, πουθενά ησυχία. Το τηλέφωνο έχει πετάξει κάτι ρίζες αυτόνομες που παρακλητικά ψαχουλεύουν και δε βρίσκουν ποτέ τίποτα. Κι εγώ έχω ελευθερώσει ένα σωρό παράσιτα σ’ όλες τις πόλεις. Είμαι υπεύθυνη γι αυτά-πόσο μάλλον όταν μας πίνουν το αλκοόλ μας- αλλά δεν έχω αντοχές.

Το να μην έχεις εμπιστοσύνη σε κανέναν σου προσδίδει βεβαίως κάποια υπεροχή. Τα πράγματα είναι έτσι κι έτσι θα ‘ναι. Ε! παράσιτα! κόψτε τις διεκδικήσεις. Ό,τι περιμένετε δε θα ‘ρθει ποτέ, ό,τι ελπίζετε δε θα συμβεί. Δεν υπάρχει χρόνος και δε θα υπάρχει μέχρι να σταματήσετε να πεισιθανατείτε. Ο τρόπος είναι λάθος. Σκληρή; Ίσως ναι. Και;

Μερικές σκιές εκεί έξω θα ικανοποιούνταν με πολύ λίγα από ‘μένα. Αλλά λίγα δεν δίνω.

Δεν έχω τύψεις. Ήταν πολύ καλομαθημένες για να επιβιώσουν. Δεν είναι αυτή μια προσέγγιση της αλήθειας; Τα πάθη μου είναι καλά κι οι ηδονές μου περιορισμένες πλην εξαντλητικά έντονες. Θα τα συμπεριλάβω όλα αυτά μαζί με τη νίκη σ’ εκείνο το διαγωνισμό μπύρας και την πρόοδό μου στη συγχώρεση, στις κατακτήσεις μου.
Οι άνθρωποι μεγαλοποιούν την ευτυχία κι όμως όσα τους κάνουν ευτυχισμένους είναι μικρά. Ειρωνεία. Ίσως έπρεπε ν’ αφήσω μια υπόνοια λύτρωσης. Ίσως ναι.

Α.

4609-2808-2108= 7 και κάτι

2010-01-11T23:26:00.001+02:00

Πριν κλάψει κανείς πρέπει ν’ ανάψει μια μικρή φωτιά…ένα τσιγάρο, μερικά κεριά ή λίγη βενζίνη στα μαλλιά κι ένα σπίρτο. Το παν είναι η σκηνοθεσία. Η πουτάνα η θλίψη έρχεται πάντα ακάλεστη. Σαν τους αντιπαθητικούς συγγενείς με τα κακόγουστα δώρα κάθε Χριστούγεννα. Όμως με λίγη βότκα όλα αποκτούν ενδιαφέρον.

Χρωστάω χιλιάδες τσιγάρα, τόνους αλκοόλ. Αυτή η αρρώστια δε θα περάσει ποτέ. Χρωστάω χιλιάδες ξενύχτια, χιλιάδες ξεσπάσματα πάνω σε ερωτικές μπαλάντες και στίχους, στίχους, στίχους… σκοτεινούς, που δεν τους ξεχνάς ποτέ. Στίχους πιο δυνατούς απ’ τον έρωτα, πιο δυνατούς κι απ’ την ανάμνηση της προδοσίας ακόμα…

«Κι αν σου δείξω τη σκοτεινή πλευρά μου, θα μείνεις μαζί μου απόψε; Αν σου ανοίξω την καρδιά μου και σου δείξω τον αδύναμο εαυτό μου, τι θα κάνεις;»

Η υγεία μου είναι εύθραυστη, η ψυχραιμία μου επίσης. Και τα δόντια μου δυνατά όσο τα πάθη σου. Ξέρω πως δε θα καταλάβεις ποτέ: δεν είναι μόνο το πόσο και το γιατί σ’ αγαπώ, μα το πώς επιλέγω να είσαι η αιτία που θα κοιμίσει το καθίκι που κρύβω μέσα μου.

Οι πολιτισμένες συζητήσεις είναι για τους ξοφλημένους κερατάδες. Εκείνη τη νύχτα έπρεπε να σε είχα κλείσει μέσα σ’ ένα πράσινο δωμάτιο και να σου τραγουδάω το Henry Lee μέχρι να δηλητηριαστείς απ’ την πολλή αγάπη. “you won’t find a girl in this damn world that will compare with me”.

Οι γυναίκες είναι η πιο καταστροφική επινόηση. Τις εκλιπαρείς για λίγη ελπίδα, κι εκείνες ! χα! Ανελέητες! Έχουν ήδη ξαναφτιάξει τη ζωή τους πριν κιόλας τα δάκρυά σου στεγνώσουν. Οι γυναίκες μπορούν να φτιάξουν τη ζωή τους όσες και οι φορές που μπορούν να χαλάσουν τη ζωή ενός άντρα. Όμως χωρίς αυτές ούτε ποιητές, ούτε αστέρια, ούτε μπύρες…

Χρωστάω 30 κουτιά ηρεμιστικά και 5-6 μπουκάλια βότκα. Όσα και τα ψέματα που χόρευαν στην άκρη της γλώσσας σου...

Α.

εγώ γράφω για 'κεινη...

2009-12-31T21:37:00.001+02:00

Δεν υπάρχουν ψεύτες. Υπάρχουν μόνο κάποιοι που γουστάρουν να ακούνε ψέματα. Έχω πει πολλά ψέματα σε ορισμένους απ’ αυτούς. Κι έχω πει δύσκολες αλήθειες σε κάποιους άλλους. Τα χειρότερα ψέματα όμως είναι αυτά που τα γνωρίζουν όλοι.

Γελοιοποιήθηκα μέσα σε κατηγορίες. «Οι καλλιεργημένοι», «οι μορφωμένοι», «κουλτούρα»… τ’ αρχίδια μας τα δυο δηλαδή. Είσαι κάποιος μόνο όταν έχεις διαβάσει τους καταραμένους, μερικούς ρώσους και μπορείς να απαριθμήσεις τα ονόματα των βασικότερων εκπροσώπων της μπητ γενιάς. Όλα αυτά σε συνδυασμό με ροκ, μερικά πεπερασμένα δράματα –γιατί έχει μια γοητεία να κλαίγεσαι- και αλκοόλ. Όσο αλκοόλ αντέχει το συκώτι σου.

-Τι είναι η ποίηση; Γιατί διαβάζουμε ποίηση;
-…
-Γιατί γράφουμε ποίηση;
-Δεν ξέρω…για τις γκόμενες;

Ναι, η ποίηση είναι η πιο επιτυχημένη συνταγή για να ρίξεις γκόμενες με σχετικά καλοφροντισμένα μουνάκια. Είναι μια πουτάνα που δεν κουράζεται ποτέ να πουλιέται, να δίνεται, να σπαταλιέται στη μετριότητα. Οι ποιητές γαμούν μόνο ποιήτριες. Οι ποιήτριες δεν φορούν κυλόττα. Κι όταν το κάνουν, σίγουρα είναι απ’ αυτές που βγαίνουν εύκολα. Οι ποιητές κυκλοφορούν μόνο νύχτα και ποτέ δε μιλούν δυνατά, αν δεν είναι μεθυσμένοι. Οι ποιητές γράφουν ποιήματα και φέρονται σαν ποιητές, αλλά δεν είναι ποιητές. Μουνιά και μπύρες.

Ας μη σταματήσουμε να διαβάζουμε. Θα ‘χε πλάκα όμως να ζούσαμε για λίγο τη δικιά μας ζωή. Την πραγματική , ίσως ανούσια, ίσως ενδιαφέρουσα ζωή μας. Μακριά από είδωλα και διαδικτυακά παπάρια.

Ο κόσμος έτσι κι αλλιώς θα ‘ναι σκληρός όσο υπάρχουν μεγάλα κορίτσια με μικρές φούστες.

-Μα γιατί γράφουμε ποίηση;
-Για τις γκόμενες.

Α.

Do you remember the night we met?

2009-12-27T15:37:00.002+02:00

Με λίγη καλή τύχη το φεγγάρι θα παραμείνει στη θέση του, τα τραγούδια μοναξιάς θα βυθίζονται στην αχρηστία, δε θα ανοιχτεί ποτέ ξανά ο χάρτινος τάφος των αναμνήσεων. Άχρωμα και τα ποιήματα, χωρίς πόνο. Με λίγη καλή τύχη θα κρατήσουμε το αλκοόλ και τους ανθρώπους σε απόσταση .

Μωρό μου, όσο τα μυαλά μας μένουν ενωμένα και τα χέρια μας αλληλεξαρτώνται... θα τρώγεται το χαρτί, τα bars θα ‘ναι πολύχρωμα κι ο Bukowski θα ακούει τα παράπονά μας, θα ζούμε σε μανταρίνια με παράθυρα, τα τριαντάφυλλα θα μοιράζονται στα δύο κι εσύ θα έχεις πάντα λίγα ακόμα μαλλιά για να κόψεις.

Διαφορετικά η τεράστια ομπρέλα της θλίψης θα κρύψει κάθε φως, τα ποτάμια θα κυλούν πίσω στις πηγές, τα μαλλιά μου θα πάρουν το χρώμα του ωκεανού κι οι ήρωες στα κινούμενα σχέδια θα ενηλικιωθούν. Παντού ζώα νεκρά κι ακρωτηριασμένα δάχτυλα. Πεθαμένοι κι εμείς, ο καθένας στο κελί του. Πεθαμένοι από καρκίνο της μοναξιάς, καρκίνο της καρδιάς, καρκίνο της αγάπης.

Η μόνη βεβαιότητα που αναγνωρίζω είναι αυτή του εθισμού μου σε σένα. Οι λόφοι είναι δικοί μας, τα φώτα ανάβουν για μας, δεν υπάρχουν κανονικότητες. Τώρα το μόνο που μένει είναι να σε πείσω πως στο κρεβάτι μας δε θα χουμε συγκεκριμένη μεριά ο καθένας και λίγη καλή τύχη.

Ένα χρόνο πριν, ξέρω πως το ένιωσες κι εσύ… σε κατακόκκινες κοιλάδες θα σπέρνουμε το όνειρο…

Come with me my love to the sea
The sea of love
I want to tell you
How much I love you
I'm drowning in a sea of love

Do you remember the night we met?
That's the night I knew you were my pet
I want to tell you
How much I love you
I'm drowning in a sEa oF L0vE

Α.

pussy blues

2009-12-07T23:44:00.002+02:00

Μερικές φορές γινόμαστε το αντίθετό σου. Κι αυτή η σκέψη είναι τόσο αλαζονική που θέλω να με φτύσω κι όμως είναι πέρα για πέρα αλήθεια. Το να βγαίνουμε με φίλους είναι ανούσιο όπως και το να φοράμε ρούχα ή να μιλάμε. Είμαστε ένα πολύχρωμο αερόστατο και πετάμε πετάμε πετάμε, και δε λέω πως δε μας νοιάζει αν θα σκάσουμε κάτω με δύναμη, αλλά τις περισσότερες φορές χανόμαστε στα όνειρα. Οι μέρες περνούν με μια γλυκιά επανάληψη που σου μουδιάζει τα ακροδάχτυλα και εξαρτάσαι πια τόσο πολύ απ’ αυτή που δεν θυμάσαι πώς είναι να ζεις αλλιώς.

Καμιά φορά, ποιητή, κάνεις ένα τεράστιο ταξίδι από ένα πολύ κοντινό μέρος. Μας κερνάς μπύρες κι ίσως πάλι και να ξαπλώνεις δίπλα μας στη θάλασσα. Δεν απαγγέλλεις ποτέ στίχους γιατί όλοι οι στίχοι είναι στα μάτια και στα χέρια σου και αν το έκανες θα ήταν πλεονασμός. Ύστερα φεύγεις, και να ‘σαι σίγουρος, δε σε ξεχνάμε, απλά δεν μπορούμε αυτή τη στιγμή... Και μας κερνάς κι άλλες μπύρες να στοιχηματίζουμε και να κερδίζουμε κι οι δυο.

Το Rue De Marseille δε θα γεράσει ποτέ. Θα σε πηγαίνω εκεί μέχρι να με βαρεθείς και να μη θες να με δεις στα μάτια σου. Ίσως κάποτε να μου πεις τα πάντα. Θα τα ξεχάσω το επόμενο δευτερόλεπτο μα δε θα ξεχάσω ποτέ τον τρόπο που αλλάζει το πρόσωπό σου σε συγκεκριμένες ερωτήσεις. Τι τους θέλουμε όλους αυτούς; Κάποιος να τους πει να φύγουν.

Κοίτα εμείς αυτή τη στιγμή πάμε στο Λυκαβηττό. Όταν θα φτάσουμε θα σε φωνάξω να πιεις όλες εκείνες τις μπύρες που σου χρωστάμε. Θα σε συστήσω στα αστέρια και στο κλαδί. Και τότε “…whatever colours you have in your mind I’ ll show them to you and you’ ll see them shine…”
Τα πράγματα λοιπόν είναι πολύ σοβαρά.

Δεν αγαπώ τίποτα περισσότερο απ’ αυτή τη γυναίκα.

στοιχηματίζω σ’ αυτό …

Α.

Ο κόσμος είναι πολύ μεγάλος για να κρυφτείς και πολύ μικρός για να σε βρω πάλι

2009-11-10T11:23:00.003+02:00

Πόνος.
Ξεκάθαρος. Απόλυτος.
Πόνος.

Τα ήξερα όλα μέρες πριν. Αυτό το ταξίδι θα μπορούσε να είναι το 0 στο ημερολόγιο. Κάθε δευτερόλεπτό του ένας αέναος θάνατος. Κι ο δρόμος να ‘ναι ατέλειωτος κι ο κόσμος να ‘ναι ατέλειωτος κι ο χρόνος… ο χρόνος να μη γιατρεύει.
Τα κλάματα μου τα αναπλήρωνα με αλκοόλ και τα γραφτά μου χαρτογραφούσαν την κόλαση. Είχα αφήσει ολόκληρο τον κόσμο πίσω μου να κρέμεται από σχοινιά ξεφτισμένα για να γυρίσω και να τα βρω όλα αλλιώς.

Την παρακολουθούσα να προσποιείται κι έβαζα στοιχήματα για την αντοχή της. Όταν αυτή κατέρρευσε ήμουν απόλυτα έτοιμη γι αυτό που με περίμενε. Ντύθηκα τα νεκρικά μου χρώματα και πήγα να γδάρει το δέρμα μου από μέσα, να ρουφήξει την ψυχή μου αχόρταγα. Ήμουν έτοιμη.
«θέλω», «έκανα», «δεν μπορώ», «υποθέτω»

-Ξέρεις τι θα γίνει, έτσι;
-Ξέρω.

Άνοιξε με χειρουργική ακρίβεια την μπλούζα μου, χίμηξε και ξέσκισε το στέρνο μου. Έμενε εκεί κρατώντας ακόμα στα δόντια μερικά απ’ τα κομμάτια μου. Τα ρούχα της είχαν λερωθεί με αίμα, τα χέρια της είχαν λερωθεί με αίμα, τα μάτια της ήταν αίμα, αλλά δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, δεν μπορούσε.

Είπα αυτά που έπρεπε να πω χωρίς ωστόσο να πιστεύω ούτε λέξη. Φταίγαμε κι οι δυο, αλλά αυτό δεν είχε σημασία. Μου είχα υποσχεθεί κάτι και τώρα το έβλεπα να πραγματοποιείται κι ίσως κάπου και να ‘βρισκα μια ανακούφιση σ’ αυτό. Τα χειρότερα είχαν έρθει. Είπα όσα είπα μόνο επειδή έπρεπε και μόνο ένα εννοούσα στ’ αλήθεια…

«πες της…πιο πολύ από μένα…πες της το!»

είναι το μόνο που δε θα μπορούσα να σας συγχωρέσω. Κι ας ζήτησα μια χάρη, κι ας την αρνήθηκες κι αυτή.

Οι μέρες που ακολούθησαν ήταν η ευκαιρία μου. Όφειλα να πάρω το αίμα μου πίσω. Όφειλα να νιώσω οργή, να εκδικηθώ. Το μόνο όμως που πραγματικά επιθυμούσα ήταν να μη με προδώσω. Και δεν το έκανα ούτε αυτή τη φορά. Συνέχισα ν’ ακούω τους ήχους σου. Με θυμάμαι σαν υπνωτισμένη να καταχωνιάζω τα πάντα σε κουτιά. Δεν έγραψα ούτε λέξη, δεν ήπια ούτε σταγόνα, δεν έκλαψα ούτε λίγο, δεν είχε έρθει ακόμα η στιγμή. Τα όνειρα δεν είχαν φύγει. Δαίμονες μανιασμένοι, αλλά όνειρα. Ύστερα, μόνο μερικά τηλεφωνήματα… καλωσόριζα μια πρωτόγνωρη σιωπή, έναν ερωτεύσιμο τσιγαρόβηχα και την παρανοϊκή σιγουριά πως κάτι ακόμα έχει μείνει για να γίνει.

Από ‘κει και πέρα δε θυμάμαι τίποτα. Ούτε με ποιους ούτε πώς πέρασαν αυτές οι μέρες. Το σίγουρο είναι πως κάποιος πούστης είχε ξεχάσει να βάλει το φεγγάρι στην πρίζα. Ο κόσμος δε φτιάχτηκε σε επτά μέρες και δεν γινόταν να καταστραφεί σε επτά.

‘’Things gonna change I heard, by that time I’ m gonna be dead”

Ήταν η πρώτη φορά μετά από πολλές μέρες που τολμούσα ν’ ακούσω μουσική. Και μαζί με το τραγούδι αυτό ήρθαν υποσχέσεις και λόγια. Δεν ήλπιζα πια σε τίποτα.

Όλα ήταν λευκά και μηδενισμένα και ήταν κρίμα. Μ’ εξοργίζει που οι άνθρωποι θυμόμαστε πιο έντονα μόνο ό,τι μας έχει πληγώσει. Βρίσκουμε ηδονή να ανοίγουμε το φέρετρό μας και μόνοι μας να κλεινόμαστε μέσα ξανά και ξανά. Και μ’ εξοργίζει η συνέπεια με την οποία καθημερινά επιδίδομαι στη δραστηριότητα αυτή.

Α.

τέλος;

2009-10-30T02:01:00.002+02:00

«ναι» όπως δεν έχω το κουράγιο να πω όχι. Δεν έπρεπε να πάω, δεν ήθελα να πάω, δεν είχα καν το χρόνο. Κι έτσι τελικά πήγα. Καλοκαιριάτικο μεσημέρι κι οι σόλες στις μπότες μου να έχουν ανάψει. Το μόνο που με παρηγορούσε ήταν η υπέροχη διαδρομή…καθώς παρακολουθούσα τον εχθρό μου τον ήλιο να γλείφει την αχνιστή θάλασσα των νοτίων προαστίων.
Κατέβηκα απ το τρένο και σε κάθε μου βήμα με μισούσα όλο και πιο πολύ. Μου ‘σκαγε και συνεχώς μια φράση που λέει πως αύριο θα ‘σαι αυτό που κάνεις σήμερα. Τέλος πάντων, αυτές οι φράσεις είναι για κοριτσάκια με λευκώματα και το να μη μετανιώνω είναι αρχή μου. Έφτασα νωρίτερα απ’ ότι έπρεπε. Ό,τι χειρότερο μπορεί να κάνει κανείς στη δική μου πραγματικότητα δηλαδή.
Η κόλαση μου είχε διεύθυνση και απείχε δέκα αιώνια λεπτά ακόμα. Περπατούσα υπνωτισμένη. Ακολούθησε το τυπικό. Αριθμός μελλοθανάτου για αναγνώριση. Βρισκόμουν στο σωστό μέρος. Ένα άδειο σκονισμένο κοινόχρηστο υπόγειο. Η ύπαρξη μιας μικρής βρύσης στη μια του γωνία μου έδωσε λίγη ελπίδα. Ξαφνικά η σιδερένια πύλη έπεσε και το θηρίο ξεχύθηκε προς το μέρος μου.

Ο χρόνος έλιωνε βασανιστικά αργά σα μπασταρδεμένο κερί. Κάποιος καυλώνει να παίζει με τα νεύρα μου, αυτό είναι σίγουρο.

Ξύρισα τέσσερα δάχτυλα με τα δόντια μου, κι ένιωσα το χνούδι των ώμων μου να πυρακτώνεται. Δάκρυα και ουρλιαχτά θυμάμαι. Και μια εικόνα λευκού πηχτού θανάτου στο στήθος μου. Σηκώθηκα αργά καλωσορίζοντας σιωπηλά τον αφόρητο πόνο στα γόνατά μου και κατευθύνθηκα προς τη βρύση. Στα μισά σταμάτησα. Έπρεπε απλά να φύγω.
Ανέβηκα τρέχοντας τις σκάλες. Επιτέλους ήμουν ελεύθερη και πιο κενή από κάθε άλλη φορά. Μα με μια σιγουριά πως δεν μπορούσε να είχε γίνει διαφορετικά. Υποσχέθηκα πως ήταν η τελευταία φορά. Και ήταν.
Μπήκα στο πρώτο φαστφουντάδικο που βρήκα και χώθηκα στις τουαλέτες. Πέρασα μισή ώρα εκεί μέσα σουλουπώνοντας το χτένισμά μου και πίνοντας. Έγραψα μερικούς στίχους σε καινούριο τετράδιο, αγόρασα το πιο φτηνό προϊόν του μαγαζιού και όρμισα έξω.
Ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί στον πάτο της τσάντας μου, μου θύμισε πως λίγες στάσεις μακριά με περίμενε ένας ποιητής. Ευχήθηκα μόνο να μη μου βγει μαλακοκαύλης ή υπερβολικά ψηλός. Όλα τ’ άλλα έχω μάθει να τ’ αντιμετωπίζω.

Α.

"παραδομένοι όπως είμαστε στο κυνήγι της ομοιοκαταληξίας"

2009-10-27T01:37:00.001+02:00

Ήταν, θυμάμαι, εκείνη την καταραμένη ατέλειωτη άνοιξη που τον είδα για πρώτη φορά. Ερχόμουν από μια συνάντηση πανικού και συνήθειας που είχα ήδη μετανιώσει. Ένιωθα τη γνωστή βασανιστική μου υπερένταση , ενοχή και βρωμιά. Ήξερα πως κινδύνευα να με διαβάσει σαν ακτινογραφία. Και δε μ’ ένοιαζε. Ίσως κατά βάθος να ήλπιζα σ’ αυτό. Μόνο μη δει τα ματωμένα μου γόνατα… Μετά από μια «τελευταία φορά» με περίμενε μια «αρχή» που φορούσε πράσινη μπλούζα…και όπως πάντα είχα αργήσει.

Έβγαλα το κρασί απ' την τσάντα μου- κάθε αρχή αξίζει μια τελετουργία- και για μερικά βήματα μου δόθηκε η ευκαιρία να αναρωτηθώ για το τι θα έλεγα. Τώρα σκέφτομαι πως έπρεπε απλά να τον τυλίξω με τα μαλλιά μου.

Μέσα στο κεφάλι μου κάποιος είχε βάλει τέρμα το "Hey Joe" κι αυτό που κυρίως μου κίνησε υποψίες ήταν οτι δεν μπορούσα να αποφασίσω αν είμαι ο Joe ή η γυναίκα του. Είχα όρεξη να κάτσω στο χώμα βλέποντας την πόλη να νυχτώνει. Αλλά το παράξενο πλάσμα που περπατούσε δίπλα μου σου έδινε την εντύπωση πως θα λιποθυμούσε από στιγμή σε στιγμή. Και καθώς με περνούσε ένα κεφάλι αποφάσισα ότι έπρεπε να πάμε κάπου όπου θα υπήρχαν κι άλλοι να με βοηθήσουν στη μεταφορά.

Σε λίγα λεπτά μπαίναμε στο Rue de Marseille. O θόρυβος απ’ τις μπότες μου ξύπνησε τις μορφές στα κάδρα. Ο Arthur είπε πως είχαμε αργήσει, o Edgar σχολίασε τα μαλλιά μου κι ο Che είπε κάτι για τη μούρη του που έχει βαρεθεί κι ο ίδιος να τη βλέπει παντού. Τους σύστησα τον ποιητή μου κι αυτοί απλά περίμεναν να δουν πόσο αλκοόλ χωράει μέσα του. Χωρούσε αρκετό.

Φλυαρούσα και φλυαρούσα και φλυαρούσα. Είναι μια αλλεργία που με πιάνει όταν η λογική μου λέει πως είναι νωρίς για ουσία. Ήμουν σίγουρη πως δεν είχε ακούσει λέξη απ' το παραλήρημά μου -παρόλο που οι παρεμβάσεις του ήταν αφοπλιστικές- κι έτσι συμβιβάστηκα με το ρόλο της οπτικά ενδιαφέρουσας φασαρίας.

Η Θεσσαλονίκη είναι για μένα η βραχυπρόθεσμη διαφυγή απ' την απελπισία. Μια πόλη ισότιμη της αυτοκτονίας και της γέννησης. Τώρα η Θεσσαλονίκη ήταν εδώ κι ήταν απλή σαν κάποιον που δε φοβάται. Είχε ένα βλέμμα που κάνει τους αστραγάλους σου να μουδιάζουν κι ένα μοναδικό τρόπο να χειρίζεται μαγικά ακόμα και τις πιο συνηθισμένες λέξεις
Ο Van Gogh συμφώνησε σ' αυτό το τελευταίο.

Κανονικά θα έπρεπε να τον είχα ερωτευτεί ή μισήσει. Κατι δεν πήγαινε καλά όμως με μένα μήνες τώρα. Έγραψα ένα ποίημα κι αποφάσισα πως δεν υπήρχε λόγος να πάρω μια απόφαση εκείνη τη νύχτα.

Τα στρογγυλά μου γυαλιά, τα φυλάω για τις πιο δύσκολες μέρες σου, φίλε μου.

Α.